Nu werd ik boos, boos op een telefoon

Beeld Robin de Puy

Ik zal wel onder een steen gelegen hebben, maar over de aanschaf van een nieuwe telefoon had ik nog ouderwetse ideeën. Zo dacht ik nog dat je bij het verlengen van je abonnement een gratis telefoon kreeg van je provider, als dank voor jarenlange trouw. De medewerker: 'Haha, nee hoor. Dat toestel zat altijd al verrekend in je maandelijkse kosten. Alleen zijn we sinds kort verplicht dat te communiceren.'

De telefoon ging in een kartonnen doosje mee naar huis. Daar hoefde ik alleen maar met het achtereind van een paperclip een simkaart te verwisselen en dan kon het feest beginnen. De Man, die vaker met dit bijltje had gehakt - een gestolen telefoon, eentje in de wc, eentje in een taxi en een in gruzelementen na een val van een fiets - raadde aan toch even bij de winkel langs te gaan.

Daar ging ik weer, één kind in de draagzak en één in de kar, tram in, tram uit, om te eindigen voor de verbaasde ogen van een puber in een te groot T-shirt.

Hij: 'Of ik uw nieuwe toestel wil installeren?'

Ik: 'Ja.'

Hij: 'Heeft u een reservekopie gemaakt van uw oude telefoon?'

Ik: 'Nee.'

Ai, dan kon hij me niet helpen, tenminste, als ik de geboortefoto's van de kinderen wilde behouden. Hij: 'Wilt u die behouden?'

Terug naar huis, tram in, tram uit. 'Ja, we gaan straks echt iets leuks doen', zei ik nog. 'Eerst even een reservekopietje maken.'

Even later keek ik verbijsterd naar het balkje met de resterende tijdsaanduiding, die om raadselachtige reden steeds verder opliep: van een kwartier naar 58 minuten en daarna 3 uur, still counting. Ik belde de Man, die het verder ook niet wist. Ik belde met Vodafone, kwartier in de wacht. Een medewerker zei dat ik geduld moest hebben. 'Je moet er echt even voor gaan zitten.' Toen ik ophing, was de wachttijd opgelopen tot 9 uur. De volgende ochtend was de update afgebroken, waarom stond er niet bij.

Nu werd ik boos, boos op een telefoon.

Weer bellen met Vodafone, die me adviseerde met Apple te bellen. Een goochelaar aan de andere kant van de lijn zei dat we een back-up gingen maken via de computer, hij ging me helpen door met me mee te kijken op mijn scherm. Na 10 minuten werd de verbinding per ongeluk verbroken. Ik ging zelf verder, maar was halverwege ineens alle foto's kwijt.

Blinde paniek.

Mijn 85-jarige Brabantse schoonmoeder belde tussendoor, zei dat ze ook vaak ruzie had met apparaten en verloor zich vervolgens in een verhaal over een staafmixer. Ik belde zwetend terug naar Apple, waarna we opnieuw begonnen. Na een uur belde de Man. Ik zei dat ik eerst allerlei bestanden van de ene naar de andere plek had gesleept, er daarna een hoop had moeten weggooien en toen alsnog extra gigabytes had aangeschaft. Dat ik nu drie kwartier moest wachten tot alles was gedownload en dat ik daarna een update kon maken, waarvan wist ik niet meer.

Hij: 'Oké. Wat eten we?'

Ik: 'WE WAREN BIJNA DE GEBOORTEFOTO'S VAN DE KINDEREN KWIJT JA!'

Want dat doet het met je, als je de hele middag in een parallelle wereld verkeert waarin je handelingen zit te verrichten die je niet eens kunt navertellen, dan word je vanzelf een rare vrouw. Lang verhaal kort: na drie dagen en nog tien telefoontjes stond de hele zooi alsnog op mijn nieuwe telefoon, geboortefoto's en al. Alles wat ik had heb ik kortom nog steeds, alleen ben ik er nu intens blij mee. Intern heet dat vast knappe marketing, over een paar jaar zullen ze wel worden verplicht dat te communiceren.

eva.hoeke@volkskrant.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.