Nu ook beste van wereld op schaatsen

VAN ONZE VERSLAGGEVER JOHN VOLKERS

SALT LAKE CITY - Hij is nu de beste van de wereld op wieltjes en op ijzers. Michel Mulder werd zondag wereldkampioen sprint op het ijs van Salt Lake City. Vorig jaar september had de Nederlander al de wereldtitel inline gegrepen, op het asfalt van de Italiaanse badplaats San Benedetto.

'Ik wilde sowieso graag een keer wereldkampioen worden', sprak Mulder halverwege het WK-toernooi. Hij deed die uitspraak, alsof hij de druk van zich wilde afschudden. Hij stond na twee persoonlijke records, op 500 en op 1.000 meter, eerste in het tussenklassement en hem werd gevraagd alvast de eindrekening op te maken.

Daarvoor was het te vroeg, ook voor coach Gerard van Velde. 'We hebben wat Michel betreft twee persoonlijke records en verder nog helemaal niks. Het heeft geen enkele zin ons nu al rijk te rekenen.' Van Velde had zijn pupil de dagen voor het WK voorgehouden scherp te zijn en de kansen, als die zich zouden aandienen, waar te nemen.

Michel Mulder had begrijpend geknikt. 'Gerard vertelt dat verhaal vaak aan ons. Het is zijn verhaal. Dat kansen niet vaak voorbijkomen in je leven. En dat je ze moet grijpen, als ze voorbijkomen.'

Na dag 1 lag hij tweetiende punt voor in het klassement. Hij voelde zich er prima bij. Het ging over jagen en opgejaagd worden. De mondiale sprintwereld, zo vaak bepaald door Canadezen, Russen, Koreanen en Amerikanen, moest op jacht naar die Nederlander die zijn kracht van de weg deze winter had meegenomen naar het ijs.

Hij trad daarmee in de voetsporen van Amerikaanse grootheden als Derek Parra en Jennifer Rodriguez, die met succes van het asfalt naar het ijs gingen. De vrouwenwereldkampioen in Salt Lake, Heather Richardson, is een geloofsgenoot van Michel Mulder.

Makkelijk was het allemaal niet geweest. Mulder was in Utah in vorm, dat viel af te lezen aan zijn spanning voor de wedstrijd. Dat hoort bij elkaar in zijn belevingswereld. Hij had ernstig 'de bibbers' gehad voor de start van zijn 500 meters. Slapeloosheid is bij hem een ander kenmerk van vorm. Vroeg slapen gaan heeft voor het oudste deel van de eeneiige tweeling Mulder geen zin. Half een was hij vrijdagnacht pas naar bed gegaan. Acht uur weer op, zonder veel haperingen.

Michel Mulder (26) houdt in zulke zenuwslopende dagen, die hem soms in de nek en de rug slaan, van buurten en een praatje maken. Toon Kannekens, de man die hem in Zwolle van het vak van sportleraar naar dat van professioneel schaatser begeleidde, is een klankbord. Er wordt veel sms-verkeer aangehouden. Desly Hill, de bondscoach inline, die in de winter voor de ploeg van Marianne Timmer werkt, is een ander met wie hij graag gaat 'hangen'.

En dan is er nog altijd zijn tweelingbroer, Ronald. Twee jaar geleden was het een moeilijke scheiding. Ronald maakte de toptransfer naar het topteam van Jac Orie. Michel bleef achter bij APPM, een team met beperkte middelen.

Van Velde bleef echter zijn coach en die geloofde heilig in de mogelijkheden van de Zwolse schaatser. Hij snapte in de voorgaande jaren maar niet waarom niemand iets zag in de tweeling Mulder. Hij vond dat ze dropen van het talent.

Michel was de laatbloeier van het stel, maar had baat bij de scheiding van zijn broer. Mentor en zaakwaarnemer Kannekens: 'Het was een moeilijke beslissing, maar het pakte goed uit. Ronald gaf veel van zijn stress door aan Michel. Dat was toen voorbij.'

Michel Mulder is een sportman van vele facetten. Hij is erg lenig. Hij heeft een fijne motoriek. Hij geeft niet snel op. In Salt Lake City bleek zijn derde race minder goed dan hij zich vooraf had voorgesteld. Hij liet zich uit zijn evenwicht halen na een valse start in de onderlinge rit met teamgenoot Hein Otterspeer. Hij bleef wel het klassement leiden, waardoor hij op de afsluitende 1.000 meter als laatste van start mocht.

Hij deed ondanks de verlammende spanning wat hij moest doen. In de laatste rit hield hij met 1.07,65 stand tegen de aanval van Koskela (tweede) en Otterspeer (derde). Hij trad bij zijn debuut op een WK in de voetsporen van grote voorbeelden uit zijn jeugd, Jan Bos en Erben Wennemars. Bos werd wereldkampioen in 1998, dat was een doorbraak voor Nederlandse sprinters die in eigen land altijd als mislukte allrounders werden beschouwd.

Wennemars werd twee jaar op rij wereldkampioen, in 2004 en 2005. Groothuis, de titelhouder van 2012, had die verrichting graag willen evenaren, maar bleek deze winter van een mindere kwaliteit dan hij had gehoopt. Mulder nam hem ook nog het wereldrecord punten van de sprintvierkamp af.

zie ook pagina 9

Michel Mulder wereldkampioen sprint

undefined

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden