November

November is de ideale maand voor Tom Waits en zie: daar is een nieuw album: Orphans. Alom bejubeld inmiddels, dus dat zal ik niet doen....

Martin Bril

Ach, Sea of Love.

Het is geschreven door ene John Phillip Baptiste die in 1959, mijn geboortejaar, maar dat terzijde, als portier werkzaam was bij een hotel in Lake Charles, Louisiana. Die stad, nog een terzijde, is tevens de titel van een prachtig nummer van Lucinda Williams, maar verder valt er weinig over te vertellen: het is een grimmige haven- en casinostad.

Goed.

John Baptiste, een zwarte jongen, schreef Sea of Love voor een meisje waarop hij verliefd was: Come with me, my love, to the sea, the sea of love, I want to tell you how much I love you. Inhoudelijk heeft het niet veel om het lijf, maar dat is helemaal niet belangrijk. Het is gewoon een mooi, meeslepend liedje, een broeierige ballade met een snufje cajun.

Op initiatief van een plaatselijke producer, George Khoury, nam Baptiste Sea of Love op in 1959. Als artiestennaam koos hij voor Phil Phillips en eind van dat jaar stond hij op 1 in de Billboard R & B-hitlijst en op 2 in de Hot 100. Daarna hebben we nooit meer iets van Phil Phillips gehoord. Naar verluid heeft hij 6800 dollar met zijn hit verdiend.

Sea of Love is door heel wat artiesten gecoverd. Om te beginnen door Cookie and the Cupcakes, die ook zulke mooie hits als Matilda en Got You On My Mind hebben opgenomen, maar ook door de Honeydrippers, een gelegenheidsgroep rond Led Zeppelin-zanger Robert Plant, Iggy Pop (op zijn album Party) en de wonderlijke zangeres Cat Power die twee weken geleden Paradiso muisstil kreeg met haar minimalistische solo-uitvoering van Gnarls Barkley's Crazy. En behalve die covers is er ook nog de film Sea of Love, met Al Pacino en Ellen Barkin. Daarin speelt het liedje een belangrijke rol, want de moordenaar die Pacino op het spoor is, zet het plaatje (de originele versie van Phillips) op als hij weer eens toeslaat.

Sea of Love.

Terug naar Tom Waits. Zijn uitvoering is zonder meer een van de mooiste die er is: traag, slepend, vol verlangen en gruizig. Toen ik het liedje voor het eerst voorbij hoorde komen, had ik onmiddellijk de neiging in mijn CD-verzameling op zoek te gaan naar het origineel, want zo'n liedje is Sea of Love; je bent geneigd het te vergeten, maar als je het dan weer hoort, krijg je er geen genoeg van en blijft het meteen dagen in je hoofd hangen. Tot het op een dag weer is verdwenen, en je er maanden niet aan denkt. Tot het weer opduikt, en het proces zich herhaalt.

Bij de maand november, die nu hij bijna voorbij is, pas echt begonnen lijkt, past Sea of Love natuurlijk perfect. Ondanks het goede voornemen van de zanger de geliefde mee te nemen naar de zee en haar te vertellen hoeveel hij van haar houdt, klinkt er een enorme, bijna fatalistische weemoed in door. Alsof de verteller voorvoelt dat het allemaal vergeefs zal zijn. Come with me, to the sea, to the sea of love. Het is tegelijkertijd het enige dat er op zit: doorzetten, blijven proberen, wie weet wordt het wat.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden