Nostalgie bij ouderwets meedogenloos Slayer

Met weemoed wordt door hardrock-, metal- en punkliefhebbers teruggedacht aan het oude Dynamo Open Air, dat in de toptijd begin jaren negentig een paar honderdduizend bezoekers naar Eindhoven trok....

Helaas, die tijden komen niet terug. Niet alleen zoekt de organisatie al jaren vergeefs naar een plek. Ook het aanbod aan nieuwe spraakmakende bands laat te wensen over. Want hoe aardig ook dat er onder de dezelfde naam nu in het Nijmeegse Goffertpark een eendaags metal-festival werd georganiseerd, en hoe zeer je de organisatie ook meer dagen toewenst: wie moeten dan eigenlijk optreden?

Werkelijk grote metal-acts dienen zich al jaren niet meer aan. De nu-metal van Korn en Limp Bizkit heeft zijn beste tijd gehad, en Slipknot komt pas over enkele weken met Metallica. En dus ontkwam Dynamo niet aan een terugblik-programma. Soulfly, Life Of Agony, en Slayer: allemaal hebben ze hun sporen verdiend.

Het gevoel van nostalgie werd hooguit beperkt gehouden door de paar vertegenwoordigers van de gothic-metal, waarvan het Nederlandse After Forever veel indruk maakte.

Ook nostalgisch maar dan anders was het optreden van Life Of Agony. Tien jaar geleden maakte de diepe grooves en de krachtig soulvolle zang op het 'oude' Dynamo indruk, en na een solo-carri heeft zanger Keith Caputo zijn band weer geformeerd. Dat deed iedereen goed.

Het oude River Runs Red had volop zeggingskracht en Keith Caputo straalde net als Soulfly's Max Cavalera eerder die dag een aanstekelijke blijdschap uit, iets dat een blackmetal band als het Noorse Dimmu Borgir juist trachtte te vermijden. Met hun witbeschilderde gezichten, bespijkerde kleding en In Satan We Trust-slogans vertegenwoordigen zij de donkerste metalvariant, maar hun muziek gedijde moeizaam in de zon, en extreem kun je de riffs en symfonische toetsenakkoorden niet meer noemen.

Het zonlicht speelde ook het Finse Nightwish parten. Hun metalgeluid wordt bepaald door een zangeres met opera-ambities. Van de sinistere gothische ondertoon bleef in de presentatie weinig over. Het publiek splitste zich op in hen die zwelgen in deze rock-vertakking, en hen die hun beste Bianca Castafiore-stem opzetten om zo op het veld hun weerzin tegen de gelteerde stemuithalen kenbaar te maken.

Tot een hereniging der geesten kwam het tijdens het afsluitconcert van Slayer. Het klonk zoals vijftien jaar geleden: opzwepend en meedogenloos. Ook Slayer heeft een periode van zwalken gekend maar met drummer Dave Lombardo er weer bij bewezen ze zich moeiteloos als een klasse apart. Ook nostalgisch, maar als nostalgie nog zo kan klinken, dan zeuren we nergens meer over.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden