Norton en D'Oliveira als Kamagurka en Herr Seele

CaDance. Creole door Paul Selwyn Norton en Mauricio d'Oliveira met Link I van Beppie Blankert, Apousia van Amanda Miller en Prelude 17 van Dana Caspersen....

DANS

Even dat bemoedigende lachje aan het begin van Mauricio d'Oliveira aan het adres van partner Paul Selwyn Norton. Voor het eerst staan de lovers samen op de dansvloer, wat vrolijk is uitgebuit door choreografe Beppie Blankert in haar herenduet Link I. Speelse klopjes op de schouders, steelse blikken en ontspannen bewegingen op de jazzy gitaarmuziek van Fred Frith. Allebei mogen ze een keer soleren op het witte dansvloertje. Daarbij steekt de klassiek geschoolde D'Oliveira autodidact Norton naar de kroon.

In het daarna gedanste Apousia van Amanda Miller doet het duo vooral denken aan Kamagurka en Herr Seele: D'Oliveira klein en donker en Norton lang en kaal in een spelletje bekkentrekken en scheelkijken. Het dansmateriaal is net zo grillig en vreemd met die inmiddels overbekende Forsythe-signatuur: het tegendraads scharnieren van alle afzonderlijke ledematen. Voor Norton een thuiswedstrijd want zijn eigen dansidioom is sterk verwant. Toch krijgt zijn uitvoering met D'Oliveira nergens markante trekjes en dat geldt ook voor de onrustige motoriek in het laatste duet uit deze trilogie: Prelude 17 van Dana Caspersen, Forsythes vaste co-choreograaf. Creole, de titel van het drieluik, suggereert een boeiendere mix van stijlen dan de combinatie Norton/D'Oliveira op het podium oplevert.

Gelukkig manifesteert zich in CaDance ook een nieuwe ster, de Portugees Bruno Listopad, afkomstig van de Rotterdamse Dansacademie. Zijn tweeluik Jesus loves you biedt een venijnig gekke danstaal die de spirit heeft van een nieuwe generatie. Samen met een bijna duivelse Isabel Ariel in Sinead O'Connor-look danst hij een scala aan partnerwerk: van klassiek synchroon tot cartoonesk absurd. Handen en ellebogen schieten als lichtflitsen heen en weer, terwijl iedere beweging toch tot in de puntjes klopt.

Dat laatste geldt minder voor het nog te overdadige kwartet daarna, maar de lef waarmee Listopad zich met zijn drie eigenzinnige meiden onttrekt aan gangbare regels is verbluffend. Ze combineren een brutale bek met schichtig junkiegedrag die doet denken aan de film Trainspotting of een televisieprogramma als Waskracht. En dat alleen maar omdat ze in microfoons schreeuwen zonder geluid te maken, op de grond liggen zonder op te staan of elkaar dwingen exentrieke bewegingen te herhalen. Dit is jong, eigenzinnig talent.

Annette Embrechts

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden