North Sea Jazz eert de seventies met selfkickers

Elk jaar valt er op het North Sea Jazz Festival wel een trend waar te nemen. Deze keer waren het lanyards (sleutelkoorden voor om je nek) met niets eraan....

Het concert van de nieuw leven ingeblazen seventies funk-en pulpfusionband Deodato bijvoorbeeld was één groot feest. Zelden praktiseerden musici zulke onbeschaamde zelfverheerlijking op een podium. Terwijl Eumir Deodato – befaamd producer, gitarist, toetsenist en het brein achter de band – met een bescheiden glimlach achter zijn keyboard zat, gingen zijn bandleden zich helemaal te buiten. De enorme kale kauwgomkauwende gitarist Bruce Gatewood speelde met zijn tanden, achter zijn rug en geregeld slingerde hij zijn arm rond boven zijn hoofd om het publiek aan te zetten tot meer gejuich.

De grootste selfkicker was congaspeler Gerardo Velez. Hij danste over het podium, rende heen en weer en sprong met gestrekte armen op zijn conga's. De man die als jonkie nog bij Jimi Hendrix heeft gespeeld (hij staat op een bekende poster van Hendrix op Woodstock) gedroeg zich voortdurend als een Braziliaanse voetballer die de winnende goal voor het wereldkampioenschap had gescoord. Je pikte het allemaal, want de muziek was ondertussen superstrak.

Het succes van Deodato bewijst dat de muziek van de jaren zeventig nog lang niet terzijde kan worden geschoven. Het bleek ook uit het veelvuldig opduiken van de karakteristieke Fender Rhodes piano bij uiteenlopende acts als Beady Belle, Jimi Tenor, The Auratones, Roy Hargrove en Dave Douglas.

Ook bij het Britse The Orchestra had de Rhodes van leider Andrew Skeet een hoofdrol. Het jeugdige 22-koppige orkest met onder meer strijkers, harp, klarinet en een sampler speelde loungy muziek met knallende trompetpartijen. Waar bij de Noorse zangeres Beady Belle alle geluiden uit doosjes kwamen was hier alles wat je hoorde echt. Een ongekende luxe in de jazzdance.

Onprettige egotripperij kwam van de Belgische band Aka Moon. De groep is ijzersterk in virtuoze composities vol ingenieuze maatwisselingen. Ze heeft er een flinke schare aanhangers mee verworven onder jonge Nederlandse musici, onder meer van het muzikantencollectief Trytone. Het concert van Aka Moon was technisch verbluffend, maar de musici speelden zonder enige humor of zelfrelativering.

Vooral de continu notenslierten uitbrakende altsaxofonist Fabrizio Cassol is een vervelend mannetje. Toen de moderne tenorheld Joe Lovano als speciale gast het podium betrad, kreeg deze geen enkele ruimte. Cassol leidde de aandacht af met zijn aulochrome, een nieuwe, dubbelloopse saxofoon waarop je meerstemmig kunt spelen. Een prachtig instrument. Cassol slaagde erin er uitgesproken lelijk op te spelen.

De Nederlandse saxofonist Jasper Blom liet in zijn door North Sea Jazz verleende compositieopdracht een driekoppige basklarinetsectie pittige ritmische patronen spelen over strakke beats. De teneur van zijn concert was ietwat zwaarmoedig. De musici waren nog te erg met de noten bezig en te weinig met lekker spelen. Het leukst waren de momenten dat de band stopte en de zojuist gespeelde muziek vervormd doorklonk middels elektronica-man Wouter Snoei. Dat gegeven had nog wel spectaculairder uitgewerkt mogen worden.

Bloedstollend hoogtepunt was het optreden van countryzangeres Ilse DeLange met de Tony Overwater Group en Pat Metheny. Haar muziek en die van de uit een boerendorp afkomstige Metheny bleken perfect bij elkaar te passen. De stem van DeLange had een aanwezigheid en een diepgang waar veel jazzmusici wat van kunnen leren.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.