Normandië

Susan Smit (1974) is moderne heks en schrijfster. Deze maand verschijnt haar nieuwe boek: 'Zwanger met lichaam en ziel.'

Waar zit je het liefst?

'Normandië. Zonder twijfel. De ouders van mijn vriend hebben daar een huisje op de grond van een voormalige appelboomgaard, in een gebied waar vroeger veel calvados werd gemaakt. Het is een heel schattig, met hout bewerkt optrekje. Een typisch manoir, zoals dat op z'n Frans wordt gezegd. We zijn er zo'n drie keer per jaar. In de auto begint de voorpret al!'


Wat maakt het zo speciaal?

'Het landschap. Dat kennen we hier in Nederland niet. Alles is oud. De huizen, de bomen, de landerijen. Het is alsof je een stuk van vroeger binnenrijdt. In Normandië kan ik de dingen die ik heb beleefd nog eens overdenken en borrelen nieuwe ideeën op voor columns en boeken.'


Een soort rustoord.


'Precies. De eerste dag is altijd even wennen. Moet ik niet nog een mailtje sturen? Of kijken op m'n telefoon? Het is opeens wel heel erg veel niets. Vooral voor iemand die een hectisch bestaan leidt in Amsterdam. Al snel raak ik aan de rust gewend gelukkig. Vaak wandelen we uren door de natuur en voeren we mooie gesprekken. Heerlijk. Daar dringt het bredere perspectief zich aan me op, komen diepere gedachten boven over knopen die moeten worden doorgehakt. Alsof ik in een helikoptertje boven m'n eigen leven zweef. En ik kom eindelijk toe aan de stapel boeken die ik nog wilde lezen


'Denken, lezen, wat doe je nog meer?

'Stokbrood halen. 's Ochtends vroeg, bij het bakkertje in een dorpje verderop. En dan ontbijten met verse jus d'orange, de broodjes en lekkere kaas. 's Zomers zitten we vaak onder de appelboom, op een kleedje te genieten van een goed glas wijn of barbecue. In de winter lees ik boeken voor de open haard. En staar ik urenlang in de vlammen: eenvoudig geluk.'


'Ook leuk is een bezoek brengen aan de nabijgelegen plaatsen Honfleur en Deauville, waar rond 1900 de Franse badcultuur opkwam. Die plekken ademen nog steeds een soort grandeur uit, een bepaalde stand. Veel kunstenaars en schrijvers verblijven daar om inspiratie op te doen. Een soort Bergen aan Zee van Frankrijk.'


Weleens verveeld?

'Na een week of twee word ik onrustig. Dan wil ik weer schrijven en mis ik Amsterdam. Sommige Fransen hier in omgeving hebben niet zo'n hoge pet op van buitenlanders. In Amsterdam heb je veel meer kunst en culturele diversiteit. Bovendien sta ik graag midden in het leven.'


Is er ook een plek waar je nooit meer naartoe wil?

'Bangladesh. In 2009 was ik daar voor een reportage over uitgebuite meisjes voor omroep Llink. Ik had in tien dagen zoveel ellende voorbij zien komen. Kinderarbeid, prostitutie, het uithuwelijken van heel jonge meisjes. Ik moest twee weken bijkomen van alles wat ik had gezien. Heel naar.'


Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden