Normandië

In de voetsporen van Georges Simenon bevond ik mij ineens aan de Normandische kust. Ik was er nooit eerder geweest, dus dat was mooi meegenomen....

Een aantal boeken van Simenon speelt zich af in Fécamp, een stadje dat in de jaren rond de Tweede Wereldoorlog niet alleen een geliefd vakantieoord voor bemiddelde Parijzenaren was, maar ook een bloeiende haven- en visserijstad. Een titel in dit verband: Maigret en de kabeljauwvissers.

Niet ver van Fécamp ligt in noordelijke richting Dieppe en naar het zuiden heb je Etretat, Le Havre natuurlijk, Deauville en Ouistreham. In dat laatste oord speelt een van de slechtere boeken van Simenon, maar het is altijd makkelijk om hem te vergeven, want hij schreef 105 romans met de grote, dikke commissaris in de hoofdrol en daarnaast nog eens honderden romans, niet allemaal onder eigen naam, zonder de commissaris.

Enfin.

Daar was ik dan, in Fécamp. Het was geen weer om buiten te zijn. De haven lag stampvol. Aan de ene kant de pleziervaart, jachten en zeilboten, aan de andere kant de professionele visserij, bootjes die dicht onder de kust vissen, een paar grotere schepen die er een paar dagen op uit kunnen. In restaurant Le Progrès zaten alleen bij het raam wat mensen. De rest van de zaak werd verlicht door tl-buizen.

Langs de kade sloop een kat voorbij, af en toe kwam een auto langs. Een schip liep nog binnen. Er stond een strakke westenwind. Het gebulder werd overstemd door de klepperende lijnen langs de masten van zeilschepen. Moeilijk te geloven, maar eigenlijk was het buiten beter dan binnen. En het is makkelijker te geloven dat geluiden vroeger hetzelfde klonken als nu. Het Fécamp van Simenon bestaat beslist niet meer, maar aan westenwind valt weinig te veranderen. Wel zal de indeling van de stad hetzelfde zijn geweest. De baai, de haven, de stad hogerop. Het toerisme, strandhuisjes, beneden, de pensions in de stijl van jugendstil met in de tuinen weelderig bloeiende magnolia’s en rododendrons boven, uitkijkend over haven en zee.

Een van de mooiste romans die Simenon heeft geschreven, is De man uit Londen. Dit boek speelt in Dieppe. Tot ver in de jaren zestig lag het spoorwegstation van die stad pal in de haven. Reizigers die per schip uit Engeland kwamen, stapten zo van het schip af de trein in. Vanuit een hoog boven de perrons uittorenend seinhuis hield een beambte zicht op de juiste gang van zaken beneden. Ook de overslag van vracht en handel hield hij in de gaten en op een dag zag hij een moord gebeuren. In plaats van de juiste weg te bewandelen, maakte de seinwachter zich meester van de koffer die de inzet was van de moord, en die in het water verdween, mét het lijk. De koffer bevat een vermogen, en het leven van de seinwachter raakt totaal ontregeld, een typisch Simenon-gegeven.

Daar liep ik dus aan te denken; dat ik morgen naar Dieppe moest, of naar Etretat waar een van de betere detectives van Simenon, Maigret en de weduwe Besson, zich afspeelt. Ooit was het een vriendelijk, chique badplaatsje, maar tegenwoordig – naar verluidt – een toeristenoord. Dáár zou ik beslist geen voetsporen van Simenon vinden. Ouistreham dan, maar dan alleen als het mistte, want daar speelt zich Maigret in de mist af. Zelf voelde ik me ook intussen ook behoorlijk mistig worden, dus ik moest oppassen. In de voetsporen van beroemde schrijvers kunnen namelijk rare dingen gebeuren.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden