SerierecensieNormal People

Normal People blijft ver van al die klassieke motieven die we uit duizend romkoms kennen ★★★★★

Hoeveel streamingdiensten kan een mens aan? We zouden graag het grootste deel van die aanbieders negeren om het leven van de seriekijker wat overzichtelijker maken, maar goede series hebben de neiging om overal op te duiken. 

Normal People.Beeld Filmstill

Neem Normal People, gebaseerd op de ook in Nederland zeer populaire roman (uit 2018) van de Ierse auteur Sally Rooney. De serie is een coproductie van BBC Three en het Amerikaanse Hulu, werd alom geprezen voor de twee schitterende hoofdrollen en de manier waarop de geest van de roman overeind was gebleven. Dat laatste kan er ook mee te maken hebben dat Rooney betrokken was bij de productie en aan de eerste afleveringen meeschreef, om de toon en de dialogen goed te krijgen.

In Nederland staat de serie op Starz, een soort subdivisie van Apple +, waarvoor je weer apart moet betalen (5 euro per maand, eerste week gratis). Voor de films hoef je het niet te doen, maar Starz biedt – Nederlands ondertiteld – een aantal van de beste series van het afgelopen jaar, waaronder ook The Great (daarover later meer). En nu dus ook Normal People, een serie die in twaalf korte afleveringen over je hart heen walst, zo word je meegesleept in de meanderende relatie van Marianne (Daisy Edgar-Jones) en Connell (Paul Mescal), eerst op school en later op de universiteit, die niet met maar ook niet zonder elkaar kunnen.

Als lezer van het boek was deze kijker er binnen een paar minuten van overtuigd dat dit de echte Marianne en Connell waren. We leren ze kennen op de middelbare school, waar de aantrekkingskracht er weliswaar is, maar er nog een aantal factoren tussen hen in staan. Terwijl Connell een populaire leerling is, en ook nog eens de held van het schoolteam (de sport waarin hij excelleert is trouwens Gaelic football), is voor Marianne de middelbare school een kwelling, een reusachtige verspilling van tijd. Bijkomende factor die het hun moeilijk maakt elkaar in de ogen te kijken, is dat de moeder van Connell hulp in de huishouding is bij de rijke, maar liefdeloze familie van Marianne.

Toch komt die relatie er, zonder dat ze benoemd wordt. Schaamt Connell zich voor het feit dat hij is gevallen voor een meisje dat op zijn school als excentriek (een doodzonde) wordt beschouwd? Als ze elkaar later op Trinity College weer tegenkomen, lijken de rollen omgedraaid. Marianne is niet zozeer opgebloeid – Normal People blijft ver van al die klassieke transformatiemotieven die we uit duizend romkoms kennen – ze heeft meer haar plek gevonden. En Connell vecht hier, tussen de intellectuele en maatschappelijke voorhoede, tegen een diepgeworteld minderwaardigheidscomplex.

De serie ontvouwt prachtig hoe de twee telkens weer bij elkaar komen en wat er steeds maar weer in de weg staat om zich uiteindelijk over te geven aan deze relatie. Normal People is een van de zeldzame series (of films) waarin seks niet wordt weggemoffeld in beelden van rondslingerende kleren en post-coïtale, kuis toegedekte gesprekken. Nee, seks is hier een wezenlijk deel van de communicatie tussen de twee; het is wat hen bindt en breekt, waar ze niet buiten kunnen. En in de regie van Lenny Abrahamson (die eerder de film Room maakte) en Hettie Macdonald voelt het volkomen overtuigend en vanzelfsprekend. En uiteindelijk hartverscheurend.

Normal People

Drama

★★★★★

Regie Lenny Abrahamson, Hettie Macdonald.

Met Daisy Edgar-Jones, Paul Mescal.

Te zien op Starz.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden