Nooit te moe

Frans Bauer geeft woensdag in Carré zijn duizendste concert. Chique plek? Bauer voelt zich nergens te goed voor. 'Mijn kind moet vuilnisman kunnen worden.'

DOOR JARL VAN DER PLOEG FOTO FRANK RUITER - Duizend of één?'

mijn eerste voorstelling kan ik mij nog goed herinneren. dat was in etten-leur, in theater de nobelaer. ik was toen 21 en stond opeens in een megazaal. dat was zo bizar. toch kies ik voor de duizendste. in die voorstelling komt namelijk alles samen. er zijn sinds etten-leur veel momenten geweest die vertederend waren, of emotioneel. al die ervaringen neem ik mee in mijn volgende shows. er zijn bijvoorbeeld mensen geweest die op het podium klommen om hun vrouw ten huwelijk te vragen. maar ook iemand die op het podium afscheid wilde nemen omdat haar einde nabij was. al die dingen onthoud ik en draag ik met mij mee in die duizendste voorstelling.


'

Ik weet niet zeker of ik ook de tienduizendste show haal. Ik wil geen karikatuur van mezelf worden. Ik wil mijzelf niet vergelijken met Charles Aznavour, maar mocht ik nog jaren doorgaan, dan hoop ik mijn carrière voort te zetten zoals hij dat heeft gedaan. Op die manier oud worden lijkt mij wel wat.'


Muzikant of merk?

'Muzikant. Uit mijn muziek is uiteindelijk alles ontstaan. Maar het merk hoort er ook bij tegenwoordig. Ik vind het vooral belangrijk dat de merchandise die je aanbiedt, zoals Frans Bauer-geurtjes en T-shirts, ook kwalitatief goed zijn. Ik heb in het verleden de merchandise wel eens door externen laten doen. Zij verkochten bij wijze van spreken lampjes die na twee keer zwaaien leeg waren. De fans konden het vervolgens bekijken. Ik vind dat niet kunnen. Mijn broer regelt het nu en die is echt een merchandise-freak. Hij vindt, net als ik, dat alles waar je naam op staat een zekere kwaliteit moet hebben. Dus niet alleen mijn albums, maar ook shawls, petjes en aanstekers. Een T-shirt met mijn foto erop moet minstens honderdvijftig keer in de wasmachine kunnen.'


Altijd van succes gedroomd of er nooit op durven hopen?

'Het klinkt misschien gek, maar ik ben nog nooit met succes bezig geweest. Ik wilde alleen maar zingen voor veel mensen. Dat is een heel ander uitgangspunt. Ik droomde als jongen wel van optredens in Ahoy, maar wat ik nu allemaal heb bereikt, zo ver gingen mijn dromen niet.


Ik sta wel eens in mijn huis en dan zie ik die zeventig platina platen en al die onderscheidingen. Van de Televizierring tot aan de Edison; de Gouden Harp; de Zilveren Harp, noem maar op. Als volkszanger van het levenslied, een die nooit wordt gedraaid op de radio, heb ik het toch niet zo slecht gedaan.


'Laatst zei iemand: 'Frans Bauer is cult, maar zijn muziek is underground.' Ik moest daar wel om lachen, want eigenlijk klopt dat wel. Als ik een plaat uitbreng, is die in no time platina, terwijl niemand hem draait hem op de radio. Ik heb dat wel eens vervelend gevonden. Je maakt muziek en die wil je laten horen aan je fans. Als radiozenders je dan niet draaien, word je wel eens boos. Toen ik twee jaar geleden mijn eerste zelfgeschreven plaat uitbracht, stond die in de hitlijsten meteen op één. Toch draaiden ze de single niet op 100% NL. Ik heb toen een boos sms'je gestuurd naar de programmamakers, maar direct daarna dacht ik: 'Waarom sms ik eigenlijk?' Uiteindelijk maak ik geen muziek voor de radio. Ik maak muziek voor mijn fans.'


Beatrix of Willem-Alexander?

'Ik zou te allen tijde optreden voor Beatrix. Dat meen ik. Beatrix is de moeder van het land. Zo zie ik dat echt. Ik ben erg koningsgezind. Ik heb opgetreden voor de koningin tijdens haar jubileum en ik ben zelfs een keer onderscheiden in de orde van Oranje-Nassau. Ik ben er erg fier op. Ik denk trouwens dat Willem-Alexander mijn keuze wel waardeert. Want als iemand het niet waardeert, dat je voor zijn moeder kiest, dan houdt het al snel op, haha!'


Fans of familie?

'Het zou ongezond zijn om niet voor familie te kiezen. Je gezin staat op de eerste plaats. Ik zou mijn leven voor ze geven. Daar hoef ik niet eens over na te denken. Geen seconde.


'Natuurlijk zijn mijn fans ook belangrijk. Sterker nog: ik hou van ze. Misschien ben ik wel een bizar object, maar ik geniet echt van het contact dat ik met ze heb. Het kost toch helemaal niets om gewoon aardig te zijn? Dat hoort wat mij betreft bij het dagelijks bestaan. Als dat al bijzonder is, hoe slecht is het dan met de maatschappij gesteld?


'Ik ga na elke show de zaal in om handtekeningen uit te delen. Soms duurt dat een uur, soms langer. Ik heb fans die maandenlang sparen voor een kaartje. Voor hen is die avond het enige uitje van dat jaar. Ik ga daarom net zo lang door met handtekeningen uitdelen totdat de laatste fan weg is. Het is natuurlijk anders wanneer je in Ahoy staat, maar in zalen tot vijftienhonderd man blijf ik altijd tot het einde.


'Weet je waarom ik dat normaal vind? Dat komt door mijn vader. Die heeft altijd in een suikerfabriek gewerkt. Als hij 's nachts thuiskwam, was hij halfdood van vermoeidheid en stonk hij naar suikerbieten. Ik denk daar heel vaak aan. 'Waar lullen we nou over?', zeg ik dan. Ik sta te zingen in een mooi pak, op een mooie bühne, en dan moet ik zeggen dat ik te moe ben om handtekeningen uit te delen?'


Ideale jeugd: woonwagen of schijnwerpers?

'Mijn jeugd en die van mijn kinderen kun je niet met elkaar vergelijken. Ik ben in een heel andere tijd opgegroeid dan mijn kinderen. Wij waren vroeger, tja, niet zozeer arm, maar we hadden zeker niet veel. Ik had een doosje met wat speelgoedautootjes en een Atari. Dat was het. Onze kinderen leven in een tijd die honderd keer luxer is dan de mijne. Maar het is niet zo dat ze elke week de nieuwste schoenen krijgen, hoor. Absoluut niet zelfs.


'De schijnwerpers zijn wel een verschil, maar belangrijk is hoe je daarmee omgaat. Werkmensen die bij mij voor de poort staan, komen net zo makkelijk met mij in aanraking als de man met de stropdas. Je moet daar zelf het voorbeeld in geven. Ik hoop dat mijn kinderen zich later overal kunnen begeven. Dat ze zich dus niet te goed voelen om stratenmaker te worden. Of vuilnisman. Ik wil dat ze dat werk ook waarderen. Dat is echt het uitgangspunt van mijn opvoeding.'


Roemer of Rutte?

'Ik kies voor Emile Roemer, maar dan wel als mens. Ik heb hem ontmoet voor mijn programma Zigeunernacht. Daar ontving ik gasten in een Hongaars zigeunerkamp. Toen heb ik Roemer gezien in zijn meest natuurlijke vorm. Zelfs ongewassen en ongeschoren was het nog een aardige vent om te zien. Hij is heel erg menselijk. Voor dat programma heb ik trouwens alle politici benaderd, maar de meesten hadden het te druk of wilden helemaal niet.


'Over wat ik kies in het stemhokje heb ik het liever niet. Aan de ene kant omdat het een heilig goed is, een persoonlijke keuze. Aan de andere kant omdat je dat soort keuzes beter voor je kunt houden als bekende Nederlander. Wat heeft Bep uit de straat eraan wanneer ze weet op welke partij ik stem? Zij heeft misschien wel heel andere ideeën over de politiek en heel andere belangen. Straks kiest ze toch voor mijn partij omdat ze fan van mij is en mij daarom vertrouwt. Wat heeft dat voor zin? Ik wil niet dat mensen door mij iets kiezen wat helemaal niet in hun belang is. Dat hoort niet.'


Singer of songwriter?

'Dit vind ik een moeilijke. Als je mij deze vraag een paar jaar geleden had gesteld, had ik hoe dan ook zanger gezegd. Ik was toen nog niet rijp genoeg om liedjes te schrijven die echt uit het leven gegrepen zijn. Nu is dat meer het geval. Ik kies nog steeds voor zanger, maar ik neig steeds meer naar schrijven. Of ik er goed in ben, weet ik niet. Het is een vertolking van mijn gevoel en klaarblijkelijk raakt dat mensen.


'Ik speel ook gitaar en piano, maar dat doe ik niet op het podium. Ik ben niet als Nick & Simon. Mijn stem is mijn instrument. Als ik ook gitaar en piano ga spelen, raak ik een stukje van mijn bezieling kwijt. Ik wil mij focussen op mijn zang, op het gevoel. Ik hoef niet aan Nederland te laten zien hoe muzikaal ik ben. Die drang heb ik niet meer na 22 jaar met zeventig platina platen. Thuis kan ik urenlang op mijn instrumenten spelen, maar dat doe ik thuis. Op de bühne speelt een gitarist op zijn gitaar. En een zanger, die zingt.'


CV Frans Bauer

1973 Frans Bauer wordt geboren in Roosendaal

1994 Met de single Als sterren aan de hemel staan breekt hij door bij het grote publiek.

1998 Staat voor het eerst in Ahoy

2004 Wint een Gouden Harp, een Edison en wordt door koningin Beatrix benoemd tot Ridder in de orde van Oranje-Nassau. Ook ontvangt hij een Gouden Televizier-Ring voor de reallifesoap De Bauers

2009-2013Presenteert op tv onder andere Bananasplit en Zigeunernacht; tijdens zijn negende theatertour geeft hij zijn duizendste concert, in Carré

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden