Nooit meer naar een popfestival want ik krijg er alleen maar pijn in de poepert van

null Beeld Gabriël Kousbroek
Beeld Gabriël Kousbroek

Ik was niet op Lowlands, want daar gaat een fatsoenlijk man van boven de 20 alleen heen als-ie met zijn kippetje voor de tweede of derde leg mee moet. Dan hebben we het over zo'n beetje mijn hele vriendenkring van weleer.

In gedachten zie ik ze door de modder, klei en kots van Biddinghuizen achter het huppelkutje aan strompelen: zwetend als een rund, rode bandana om de kale kanis, de bankbintjesbips in een geruite Bermuda gepropt, Birkenstocks aan de jichtvoetjes en een tot op de draad versleten T-shirt met de tong van de Rolling Stones over de bierpens gewurgd.

Terwijl Anne Fleur drie uur in de rij staat voor een endometriumsmoothie bij die spoken van The Green Happiness, slingerbraakt suikeroompje volkomen wappie van de pislauwe festivalrosé en de pilletjes een tentenkampje onder.

Net voor de herfst losbarst, komt huppelkutje zijn hutje op Bakkum nog even uitwonen met wat dinnetjes en haar Senegalese djembéleraar Mamadou.

Begin oktober fêteert pappie Anne Fleur op het Ibiza Spirit Festival en dan mag hij - platzak, met hangende pootjes en een hardnekkige chlamydia - terug naar de moeder van zijn kinderen die hem nooit meer wil zien.

Ik ben een gezegend mens, want dat alles is mij bespaard gebleven, temeer omdat ik gelukkig kindervrij ben en dus gevrijwaard van de midlifecrisis.

Mijn laatste festival was Pinkpop in 1974. De enige reden om de gang naar Canossa te maken was Captain Beefheart. Bovendien verwachtte ik heel veel blote tieten, want een paar jaar eerder zag ik in het Polygoonjournaal allemaal naakte juffrouwen dansen tijdens het popfestival in Kralingen. Participeren in zo'n heksenkring stond vanaf dat moment op mijn bucketlist.

Het wachten op Don Van Vliet (mama zong zijn liedjes al toen ik nog in het vruchtwater klotste) bleek een gruwelijke verzoeking, want Joop den Uyl hield op verzoek van apparatsjik Jan Smeets van de Mijnstreek-nomenklatoera een donderpreek van twee uur over de zegeningen van het socialisme. Daarna trad eerst nog dat langharige, werkschuwe tuig van Fungus op met Kaap'ren varen.

Toen de Don eindelijk op het podium stond, lag ik als een maanziek varken door mijn eigen vuil te rollen omdat een hippie van het Jongeren Advies Centrum lsd in mijn bekertje Exota had geflikkerd.

De volgende dag werd ik wakker bij die Sjeng. Hij had mijn kleren gewassen en gaf me geld voor de trein terug. Toen dacht ik: nooit meer naar een popfestival want ik er krijg er alleen maar pijn in de poepert van.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden