Nooit meer mooi voetbal

Het was zondagavond, tegen negenen. Ik stond voor het raam van een kamer op de tweede verdieping. Nu niet, zei ik tegen een gezinslid. Papa moet even een column bedenken. Zijn gevoelens over de wedstrijd laten spreken. Hij heeft nog drie kwartier.
De eerste helft was erg beroerd geweest. In de rust had ik hier ook gestaan. De zomer lag languit in de tuin. Armen wijd. Alsof hij een aanloopje over het kliklaminaat had genomen en met de handen op de rug uit het raam was gesprongen.

Een WK trekt je door de tijd. Van de ene wedstrijd leef je naar de volgende. Erachter of erover kun je niet kijken, ook niet als je op je tenen staat. Als je wint heb je toekomst, maar zo moesten we de toekomst helemaal opnieuw verzinnen. Ik stond voor het raam, half tien. In de tweede helft was alles veranderd, de zomer was opgestaan, de tuin hield ineens een belofte in. Ik wou er wel even in gaan zitten, maar ik moest mijn gevoelens over de wedstrijd laten spreken. Waar was mijn hoofd eigenlijk gebleven? Had iemand mijn toetsenbord gezien?

Pover spel

Het was een van de mooiste helften die ik heb gezien, al was hij dan niet mooi in de zin van wat ze normaal met mooi bedoelen. Veel mensen zeggen dat het spel van Oranje pover is. Het zijn mensen die ook kunnen zeggen dat ze van voetbal houden, en dat ze dus niet automatisch voor Oranje zijn. Ook dat begrijp ik niet. Alsof je zegt: ik hou gewoon van gezinsleven, het maakt mij niet uit waar ik morgen aan de ontbijttafel zit.

Ik vind het spel van Nederland mooi. Of niet. Een beetje dan. Technisch en wat samenspel betreft kan het vast beter. Maar het mooiste wat de sport te bieden heeft, is toch wel strijd, vrees ik. De ingrepen van Vlaar, met rechte rug gedaan, de onvermoede duelkracht van Blind, de fitheid van Sneijder en vooral zijn grote boem - 1-1. Ik had nog nooit zo'n koelbloedige held als Huntelaar gezien.

We hebben een systeem, een team. Elke wedstrijd staat er wel een andere speler op. Stoere kerels, we zijn toernooivechters geworden, sterk. De spelers geloven erin, wat ook niet onbelangrijk is. Geloven is veel beter dan weten. Dat hebben we al genoeg gedaan. Maar het beste dat we hebben, is Louis van Gaal. Een trainer die schitterend snel kan denken. Na een half uur verwarring waren de spelers van Mexico eindelijk ingesteld op de omschakeling naar het systeem met vleugelspelers, 4-3-3. Ze hadden het eindelijk begrepen. Maar toen had Louis alweer een boel nieuwe verwarring voor ze bereid.

Ik zette de computer aan. Ik moest echt een keer beginnen. Ik wist nog niet wat ik moest schrijven. Ik wist alleen: dit is nu al het beste WK ooit. Wat er ook gebeurt, wie we verder ook zullen treffen, ik hoop dat Oranje nooit meer aantrekkelijk voetbal speelt.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.