Nooit meer mobiel bellen via de vijand

Kosovo Olaf Tempelman..

Er waren tijden dat volkeren die om een gebied streden geen andere wens koesterden dan daar hun eigen te vlag te hijsen. Tegenwoordig zijn de pretenties verstrekkender. Wie een gebied bemachtigt, wil daar ook mobiel bellen via zijn eigen netwerk – nooit meer via het netwerk van de vijand.

Zomer 1999 trok Slobodan Milosevic na bijna drie maanden van NAVO-bombardementen de Servische troepen uit de provincie Kosovo terug. Kosovo werd een protectoraat van de VN. Servië had er ieder gezag verloren. Althans: dat dacht de Albanese meerderheid in eerste instantie. Mis. Want de heerschappij van het Servische mobiele netwerk YU Mobtel duurde onverminderd voort.

Wie tot voor kort met een 06 Kosovo binnenkwam, werd welkom geheten met een in het Nederlands opgestelde sms. Daarna volgde nog een sms waarin de vers in Servië gearriveerden werden geattendeerd op de schoonheid van de Servische folkore.

Nogal wat Kosovo-Albanezen was de suprematie van YU Mobtel een doorn in het oog. Er werd geklaagd bij het VN-bestuur. Dat gaf geen krimp: volgens VN-resolutie 1244 hoort Kosovo nog steeds bij Servië.

Vervolgens – heb ik mij laten vertellen – sloten Kosovaarse ondernemers een deal met een mobiele provider in San Marino. Beter via San Marino bellen dan via Servië. Albanese gsm-bezitters gooiden hun Servische sim-kaarten met de 381-64-nummers in de prullenbak en stopten er nieuwe met 377-44- nummers in .

Het was allemaal leuk en aardig geweest als de 377-44-nummers ook hadden gewerkt. Tijdens mijn laatste bezoek kwam ik Kosovo binnen en de display van mijn telefoon gaf aan: netwerk zoeken–netwerk zoeken–netwerk zoeken. Het werd niet gevonden. Reden: overal in Kosovo hebben Albanezen zendmasten van YU Mobtel gesloopt.

Buitenlanders moeten nu ter plekke een Kosovaarse simkaart kopen. Officieel zijn ze op de postkantoren te koop voor 5 euro. Ze zijn echter allemaal opgekocht door straathandelaren, die ze tegen woekerprijzen verkopen. Met afdingen bemachtigde ik er eentje voor 20 euro. Het nummer werkte ongeveer de helft van de tijd – althans overdag. Dat hoorde ik later van de buitenlandredactie die mij een avond lang zonder succes had gebeld over een stuk dat niet was aangekomen.

Twee dagen later was ik een Servische enclave vlak bij de Kosovaarse hoofdstad Pristina. Mijn vermoeden dat er hier nog weleens een zendmast van YU-Mobtel overeind zou kunnen staan, bleek juist. Ik stopte mijn Nederlandse simkaart in de telefoon en kreeg zo’n tien achterstallige sms’en binnen. Maar vijf kilometer van de enclave verwijderd viel YU-Mobtel weer weg.

De Britse Westminster Foundation for Democracy voerde in 2005 in Kosovo een experiment uit met acht Albanese en acht Servische politici. Ze werden verdeeld in paren. Elke dag begonnen ze ermee vijftien minuten lang in elkaars ogen te staren. Daarna bouwden ze samen aan boomhutten en leerden ze achterover te vallen in elkaars armen. De therapie bleek in hoge mate succesvol. De deelnemers raakten onderling bevriend en gingen na afloop van de laatste sessie vrijwillig samen de sauna in.

Wat er mij betreft had er nog één oefening aan mogen worden toegevoegd: mobiel bellen via het netwerk van de ander.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden