Nooit gemoord zonder een goede reden

Er zijn boeken met een perfect begin. Zoals er ook films zijn die je zonder scrupules meteen het beeld intrekken....

Het hoeft niet eens spectaculair te zijn, hoewel het eerste hoofdstuk van De verraders (The Betrayers) van James Patrick Hunt – advocaat en auteur – direct doel treft.

Twee agenten in een surveillancewagen. In de gloed van de koplampen een man die bang is en stoned. Had 68 gereden waar je 55 mocht. Koud buiten, lichte mist, begin november. Hiphopmuziek uit de radio in de politieauto. De agenten allebei in de twintig.

Hummel, getrouwd, twee kinderen, achtste jaar bij de politie, cynisch, maar nog niet uitgeblust. Hoopt voor zijn dertigste zijn bachelor in het strafrecht te behalen. Childers, vierentwintig, serieuze relatie met een vrouw die hij vanaf zijn veertiende kent. Werkt tien maanden bij de politie. Aangetrokken tot de kick van het werk, je naar de plaats van het misdrijf spoeden, een schietpartij, een beroving.

Grote man in de koplampen. Hummel is geen pacifist. Type rechtse Republikein. Prima intuïtie. Man in de koplampen is een drol, een verslaafde. Staat te zingen. Weg ermee.

Telefoontje van zijn vrouw, over keukenkastjes, nieuwe keuken. Achter een Nissan Pathfinder aan die te hard links passeert. Actie. Contact meldkamer. Na een kleine kilometer aan de kant. Flapdrol van rond de veertig. Hummel: schorem. Gevaar. Uitstappen.

Een zwarte Pontiac Bonneville komt achter hen tot stilstand. Banden piepen. Voor ze hun ogen kunnen geloven steekt een man op de achterbank van de Pontiac een stomp machinegeweer naar buiten en doorzeeft de agenten. Lichtflitsen, lichamen schokken, worden tegen de auto gesmeten. Bestuurder Pathfinder loopt naar Pontiac en stapt in. Sluit het portier. Auto rijdt weg.

Een afgerond beeld, dat alleen maar kan leiden tot nog meer haarscherpe beschrijvingen, situaties, dialogen.

Inspecteur George Hastings, ex-honkballer en -barkeeper, 39 jaar, wordt bij zijn onderzoek naar de moorden opgezadeld met brigadier Bobby Cain, telg uit een invloedrijke familie, die per se bij de politie wilde. Het verhaal neemt de vorm aan van een thriller zoals die al vele malen vertoond is, maar dan wel in een ijzersterke uitwerking. Negen voor taal, ontwikkeling, personages en ontknoping.

Jack Regan, die zichzelf niet als een huurmoordenaar beschouwt, en zoveel moorden heeft gepleegd dat hij de tel is kwijtgeraakt, maar nooit heeft gemoord zonder goede reden.

Sharon, de vriendin van een psychopathische gangster, met twee kleine kinderen, financieel aan hem overgeleverd. Altijd angstig, mond houden, geen kreet slaken, niet gillen, zelfs niet ademhalen, stilletjes je eigen horrorfilm uitzitten.

Mike Dillon, die graag de voorverpakte macaroni van Stouffer’s in de oven opgewarmd wil, niet in de magnetron, met een bruin korstje op de kaas. Hij heeft eerder een vriendin vermoord – Grease was haar lievelingsfilm – toen hij erachter kwam dat ze het hield met een autoverkoper. Gewurgd, in de noordelijke bossen van Wisconsin begraven.

Met deze gegevens is niets te veel weggegeven van het verhaal, dat zich laat vertellen als een tragische, realistische kringloop. Waarin de hoofdpersonen een traject afleggen dat de moeite waard is om gevolgd te worden.

‘O, god,’ zei Hastings zachtjes. ‘Klootzakken, Gore klootzakken.’

Toen hij de twee agenten zag liggen, bebloed, gerafeld, beroofd van hun waardigheid, levenloos. Moordenaars, verraders, ook uit eigen kring, vergissingen, vergevingen, alles kruist zijn pad in dit als eerste vertaalde deel van een serie rondom zijn persoon.

Zoals ze in zijn standplaats St. Louis zeggen: hard hitting.Ineke van den Bergen

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden