NOODKREET van de velden

De SV Blerick is het zat. De amateurvoetbalclub neemt alleen nog allochtone jeugd op als de ouders bereid zijn zich als vrijwilliger in te zetten....

Regen en wind geselen sportpark Ut Saorbrook, dat aan de rand van een industrieterrein ligt ingeklemd tussen twee spoorlijnen en in de volksmond nog steeds 'aan de Sint Annaweg' heet, ook al is de ingang tegenwoordig aan de andere kant. Alle voetbalwedstrijden zijn dit weekeinde afgelast, waardoor de zompige velden onwillekeurig een nog troostelozer aanblik bieden.

Boven de bijvelden lopen hoogspanningsdraden. Langs het hoofdveld staat een kleine tribune. Reclameborden van een keur aan lokale middenstanders klapperen in de wind, van het autoschadebedrijf tot aan 'Op alle markten is het raak, met kaas van Sjaak'.

Dit is de thuishaven van SV Blerick, afgekort SVB, van oudsher een arbeidersvereniging. Vooral spoorlieden van de nabije NSwerkplaats vonden hier vanaf 1930 vertier in het voetbalspel. Volgens bestuurslid Hay Janssen getuigt het tenue – wit shirt, zwarte broek – nog van de eenvoud in de beginjaren: 'Dat had iedereen thuis wel in de kast liggen, een wit hemd en een zwarte broek. Desnoods knipten ze een lange broek af tot korte broek.'

Ooit was SVB de grootste amateurvoetbalclub van Limburg, met meer dan duizend leden. Nu is het ledental gezakt tot achthonderd. Het eerste elftal speelt in de 2de klasse van de zondagamateurs. Een stevige 'middenmoter'. Maar vorig jaar stonden de zwartwitten wel mooi in de finale van de Limburgse beker. Ze verloren van een eersteklasser, maar 'eigenlijk hadden we moeten winnen', vindt de échte aanhanger van SVB.

De club telt 26 jeugdelftallen, tien seniorenelftallen, een veteranenteam en een damesteam. Tegenstanders geven SVB snedige benamingen, zoals 'Sport voor Baby's' of 'Sport voor Bejaarden'. Voetbaljolijt van de zandgrond. 'Iets beters kunnen ze niet bedenken', verzuchten de supporters aan de Sint Annaweg.

'We zijn een heel sociale vereniging', zegt voorzitter John Sars in de warme bestuurskamer, met uitzicht over het lege hoofdveld. In de statuten staat dat iedereen lid kan worden, ongeacht geloof of ras. In 1997 won SV Blerick de Fair Play Award van de gemeente Venlo als onderscheiding voor het integratiebeleid. Volgens de gemeente verdiende de club die pluim vanwege de ruimhartige manier waarop het allochtone leden opneemt en begeleidt.

Maar inmiddels lijkt SVB 'slachtoffer van haar eigen succes' te worden, zoals diverse bestuursleden dat uitdrukken. De club worstelt met een 'allochtonenproblematiek'. Bij de jeugd lopen al 120 allochtonen rond, 30 procent van alle spelertjes. Daarmee is SVB van alle voetbalclubs in Venlo de 'zwartste' vereniging.

Tijdens een integratiedebat van de gemeente luidde voorzitter Sars vorige week de noodbel. Hij zei dat SVB nog meer allochtonen in de vereniging 'organisatorisch niet meer kan behappen'. Daarom kondigde hij aan dat SVB voortaan alleen nog maar allochtone jeugdleden zou aannemen indien hun ouders bereid zijn zich actief als vrijwilliger in te zetten. Want de vereniging constateerde een groot gebrek aan allochtone ouders die de pupillen naar uitwedstrijden rijden, juniorenteams begeleiden, een wedstrijdje fluiten of thee zetten in de rust.

Sommige media maakten daar een 'allochtonenstop' van. SV Blerick was landelijk nieuws. In de bestuurskamer kan Sars, in het dagelijks leven directeur bij de gemeente Nijmegen, zich daarover behoorlijk opwinden: 'Wij discrimineren absoluut niet. We willen alleen een signaal afgeven dat het zo niet langer gaat. Heel veel clubs kampen met dezelfde problemen.'

Langs de lijn haalt Tahir Sengul zijn schouders op. Zwijgzaam volgt hij de training van Mustafa, linksachter in de D3: 'Ik probeer er zoveel mogelijk bij te zijn als mijn zoon speelt. Ik rijd ook wel eens naar uitwedstrijden. Maar alleen als het uitkomt met mijn werk.'

Waarom andere Turkse en Marokkaanse ouders – want om die groepen gaat het voornamelijk – zich zo weinig aan de Sint Annaweg laten zien, weet hij niet. Dogu Aybogan, speler in het derde elftal, vermoedt dat het meer onwetendheid is dan onwil: 'Sommige mensen hebben geen enkel besef van vrijwilligerswerk. Ze hebben contributie betaald en denken dat daarmee alles geregeld is. Ja, sommigen menen dat vrijwilligers bij de club gewoon betaald krijgen voor het werk dat ze doen.'

Volgens Aybogan komen veel Turken in Venlo uit het binnenland van Turkije. 'De mensen zijn daar niet gewend aan het verenigingsleven, zoals wij dat in Nederland kennen. Daarover moet de club betere voorlichting geven. We moeten dit samen oplossen.'

'Het zijn altijd dezelfde ouders die rijden bij uitwedstrijden', verzucht Nicolle Bloemen, moeder van Yvo. En het is geen pretje om op zaterdagmorgen half negen opeens met twee spelertjes en twee auto's minder te moeten vertrekken naar de uitwedstrijd in Tegelen. Veel allochtone ouders nemen niet eens de moeite af te bellen. 'Het geeft een enorme stress om op het allerlaatste moment met kunst-en vliegwerk alles te moeten regelen. Daar worden we best wel eens moe van.'

Marc Bloemen, jeugdtrainer en -leider, vindt het ook voor de ontwikkeling van de jongens beter als de ouders zich vaker laten zien op het sportpark. 'Stel, iemand reageert een keer heel gek op de training. Zoiets heeft meestal een oorzaak. Als de ouders in scheiding liggen, merk je dat meteen aan het spel van een jongen. Die gaat er echt hard en agressief tegenaan, zelfs op de training.

'Bij allochtone spelers moet je maar raden wat er aan de hand is. Of ze ruzie hebben op school, of thuis, of in de familie. Vaak beheersen ze ook de taal niet goed. Dan is het moeizaam communiceren tussen trainer en speler.'

De A1 bestond vorig jaar uit negen nationaliteiten. Jeugdvoorzitter John Sonnemans somt de landen op: Tunesië, Turkije, Marokko, Ghana, Senegal, Nigeria, Soedan, Sierra Leone, Nederland. 'Negen verschillende culturen in één elftal. Dat geeft allerlei spanningen en problemen. Dat kan een elftalleider, een vrijwilliger, gewoon niet aan. Daarvoor is hij niet opgeleid.'

In zo'n gemêleerde groep moet iedereen individueel worden benaderd, legt Sonnemans uit. 'Normaal zegt een trainer één keer iets voor de groep, dan is het voor iedereen duidelijk. Maar in dit geval moet hij het negen keer zeggen. Dat vergt extra energie.'

De trainer ging vorig jaar zelfs mee naar de rechtbank met één van zijn spelers, een minderjarige alleenstaande asielzoeker. 'Er was niemand anders die met zo'n jongen meekon. Als vereniging heb je een sociaal-maatschappelijke functie. Maar het is eigenlijk van de gekke. Dat is werk voor de professionele hulpverlening.'

De A2, met twaalf allochtonen op dertien spelers, werd dit seizoen uit de competitie genomen. De leider gooide er bijkans huilend het bijltje bij neer, omdat niemand naar hem luisterde. Sonnemans: 'Dan maakte hij de opstelling, jij speelt voor, jij speelt achter. Maar geen jongen die zich aan de opstelling hield. Ze deden allemaal hun eigen zin. Binnen vijf minuten stonden ze met 5-0 achter. Op een gegeven moment zei zo'n man, ik pik het niet meer, zoek maar een andere leider.'

Ook de B3 en de C4 moesten uit de competitie worden teruggetrokken wegens gebrek aan begeleiding. Twee Turkse vaders reageerden nog wel op een noodoproep van de vereniging. Maar na één oefenwedstrijd van de B3 haakten ze toch af: 'Niks voor ons.'

Blerick telt drie voetbalverenigingen. Naast SVB, de hoogst spelende en 'meest prestatieve' club, zijn er nog nog VCH en HBSV. Binnen een straal van enkele kilometers, die tot in Venlo reikt, spelen wel acht clubs. Voorzitter Sars vindt dat andere verenigingen meer allochtone leden moeten opnemen. 'Er moet een betere spreiding komen. Dan kan elke club de problematiek beter aan. Nu komt het wel heel erg op ons bordje terecht. 30 Procent allochtoon vinden wij genoeg.'

Nicolle Bloemen schampert: 'Bij Horst-Blerick hebben ze een onofficiële stop. Die zeggen gewoon tegen allochtonen dat ze geen plaats hebben.'

SVB krijgt van de gemeente elk jaar 500 euro extra subsidie omdat de club meer dan 20 procent allochtonen telt. 'Schandalig', vindt bestuurslid Martien Hermans. Want wat doe je met 500 euro? Hij vindt dat de gemeente de vereniging professionele hulp moeten bieden bij de begeleiding van zoveel allochtonen. 'Laat de welzijnsorganisatie maar vier avonden in de week en op zaterdag spreekuur houden in ons clubhuis. Daar heb je wat aan', meent Hermans.

'Een voetbalclub is laagdrempelig. De integratieproblematiek speelt zich bij óns af, op en rond de voetbalvelden. Want bij ons worden Turkse, Marokkaanse en andere jongens lid. Niet bij de harmonie of de scouting', aldus Sars. Volgens hem is de gemeente tot dusver doof gebleven voor de noodkreten uit het veld.

Wolter Slotema, vader van keeper Jermy in de D3: 'We zijn te snel overspoeld. Er zitten nu vier of vijf allochtonen in het elftal. Dat is zat. Niet dat ik discrimineer of zo. Maar iemand moet een keer zeggen dat het genoeg is. We hebben zelfs steun gekregen van Venlose Boys, die boekentassenclub. Als zelfs die stropdasdragers het met ons eens zijn, dan is het wel duidelijk dat we echt geen onzin uitkramen.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden