Nogmaals Sharon

De Israëlische verkiezingen zijn gewonnen door Likud onder leiding van Ariel Sharon. De man die twee jaar geleden het premierschap op zich nam met de belofte voor vrede en veiligheid te zorgen, heeft van de kiezers opnieuw het mandaat gekregen....

De steun voor Sharon, die de laatste weken zijn handen eerder vol had aan omkoopschandalen dan aan de verkiezingscampagne, komt deels op het conto van de Palestijnen. De Palestijnse zelfmoordaanslagen hebben mede een klimaat geschapen waarin Sharon iedere onderhandeling kon afwijzen en de steun voor zijn harde optreden toenam. De Palestijnse leider Arafat veroordeelde keer op keer de aanslagen, maar kan of wil deze terreurdaden geen halt toeroepen. Aan de spiraal van geweld en tegengeweld lijkt geen einde te komen, wat Sharon ook beloofde en wat Arafat ook betreurde.

Israël verkeert in een crisisperiode. Er is geen sprake van uitzicht op vrede, economisch gaat het slecht en de dreigende oorlog met Irak en de onzekere uitkomst daarvan voor de hele regio maakt de situatie alleen maar complexer. In deze onzekere tijden hebben de Israeli's voor een man gekozen die ze kennen, een geluid dat ze kennen en die ze, bij gebrek aan beter en zonder veel enthousiasme, weer een kans geven.

Het is teleurstellend dat de Arbeidspartij onder leiding van Amram Mitzna het zo slecht heeft gedaan. Mitzna wilde, zonder voorwaarden vooraf, onderhandelen met de Palestijnen, terwijl Sharon alle onderhandelingen blijft afwijzen zolang - in zijn woorden - de Palestijnse terreur doorgaat en terroristenleider Arafat aan de macht is. Het is triest te constateren dat een meerderheid van de kiezers vindt dat onderhandelingen met de Palestijnen onafwendbaar zijn en zelfs Likud-aanhangers accepteren dat er een Palestijnse (mini)staat moet komen, maar dat zij toch meer vertrouwen hebben in de havik Sharon dan in de Arbeidspartij. Immers, zonder onderhandelingen met de Palestijnse leiders, Arafat incluis, en zonder uitzicht op een levensvatbare Palestijnse staat zal aan het geweld geen einde komen.

Voor het eerst in twintig jaar is een zittende premier voor de tweede keer gekozen. Maar de overwinning zal Sharon wrang smaken. Want met wie moet Sharon verder? Hij kan niet zonder de Arbeidspartij, maar die wil niet met Likud in een regering. De anti-religieuze Shinui-partij, die fors won, wil alleen samen met Likud en de Arbeidspartij in een regering. Voor religieuze partijen is volgens Tommy Lapid, leider van Shinui, geen rol weggelegd. Sharon krijgt daarom grote moeite om een stabiele regering te formeren. Nog wranger is het echter dat de overwinning van Sharon de vrede niet naderbij zal brengen.

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden