Nogal naïeve kijk op echte problemen in de grote stad

Hollands Spoor..

Den Haag Een multicultureel sprookje – dat is wat de voorstelling Hollands Spoor van het Nationale Toneel in feite is. Een Turks meisje wil zich aan het strakke regime van haar gelovige ouders onttrekken en droomt van een carrière als popzangeres. Eerst in Amsterdam, en dan, als het kan, via Youtube naar New York. Op het Haagse station Hollands Spoor zit Hayat op een bankje en ze twijfelt. Gaan of niet gaan? De trein instappen en weg, of zich conformeren aan de bestaande situatie waarin voor ontplooiing nauwelijks plaats is.

Hoe dat tenslotte afloopt, toont Hollands Spoor in een toneelstuk gebaseerd op teksten van Nazmiye Oral, Gerardjan Rijnders en Kiek Houthuijsen. Met de voorstelling wordt het nieuwe theater van het Nationale Toneel, gelegen achter de Koninklijke Schouwburg, feestelijk geopend. Na een bouwtijd van twee jaar en met acht miljoen subsidie van de gemeente Den Haag, beschikt het Haagse gezelschap nu over een prachtig vlakkevloertheater: het NT-Gebouw.

Hollands Spoor wordt gepresenteerd als een cadeau voor de Haagse bevolking en mede daarom hebben de tekstschrijvers en regisseur Johan Doesburg het onderwerp niet al te zwaar aangepakt. Geen multicultureel drama dus, maar een multicultureel sprookje. Rond Hayat die op dat station de balans van haar leven opmaakt (in haar tekst is overduidelijk de hand van Nazmiye Oral herkenbaar) cirkelt heel Den Haag rond. In een bonte stoet van personages komen ze allemaal voorbij: het tuig van de ADO-supporters, pooiers en hoeren, white trash en gefokte Surinamers, boerka’s en netnylons, kantoorklerken en zwervers.

Doesburg heeft overduidelijk gekozen voor het stijlmiddel van de overdrijving, want iedereen is gekleed in opzichtige kostuums en bewust getooid met slecht zittende pruiken. Het theater is omgebouwd tot een troosteloze omgeving met een stalen constructie waarop de spelers voortdurend heen en weer rennen en ook componist Harry de Wit en zijn muzikanten plaats hebben genomen. Om de stadse dynamiek te onderstrepen, worden regelmatig snel gemonteerde videobeelden getoond.

De spelers typeren hun personages met enorm aangedikt spel. Gevoegd bij de schamele inhoud en de nogal naïeve kijk op de echte problemen in de stad, levert dat een tamelijk oppervlakkige voorstelling op. Geen venijn, geen keiharde satire, geen schurende visie op al die maatschappelijke onderwerpen die hier worden aangestipt. Alleen Maureen Teeuwen als de dame van de retirade en Stefan de Walle als de invalide zwerver met zijn filosofietjes zijn mooie rustpunten in deze mallemolen.

En Hayat natuurlijk, krachtig gespeeld door de wonderschone Meral Polat, die tenslotte haar haren losgooit en door een aardige Hollandse student in het pasfotohokje wordt ontmaagd. Hayat heeft Youtube helemaal niet nodig, die komt er zo wel. Weg van dat Hollands Spoor, de wijde wereld in!

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden