Nog één keer dan: over Boulahrouz en het EK

Rubriek Ruimte op rechts uit de Volkskrant van dinsdag 23 december

Een half jaar na 21 juni, de dag van de uitschakeling van Oranje tegen Rusland op het EK voetbal, nodigen de naderende dagen van overdenking uit tot een mini-reconstructie.


De toenmalige bondscoach Marco van Basten, zo is uit gesprekken gebleken, wilde Khalid Boulahrouz naar huis sturen nadat het kindje van de verdediger en zijn vrouw te vroeg ter wereld was gekomen en was gestorven. Dat gebeurde drie dagen voor de kwartfinale tegen Rusland. Van Basten oordeelde dat het beter was dat Boulahrouz bij zijn vrouw was. Bovendien wilde hij het verdriet op afstand van de ploeg houden, voor zover mogelijk dan.


Het familiaire gevoel was nog nooit zo benadrukt als tijdens het EK. Dat kwam omdat veel internationals jonge kinderen hebben, maar vooral omdat de stadions klein waren. Normaal spieden voetballers de tribunes af, op zoek naar hun geliefden. Dan zwaaien ze even of werpen ze kushandjes toe. Die geliefden zaten nu op de eerste rij met hun kroost, en na de sensationele zeges op Italië en Frankrijk ontstonden familiereünies op het veld.


Belangrijke spelers als Van der Sar en Van Nistelrooij reageerden boos op Van Basten. Ze verweten hem ongevoeligheid. Ze zijn zelf vader. Ze huilden met Boulahrouz. Ze wilden dat hij bleef. De emoties liepen hoog op.


Van Basten velde een Salomonsoordeel: als Boulahrouz wilde blijven, mocht hij blijven. Dan moest hij wel meteen weer komen trainen. Boulahrouz keerde terug en zei dat hij klaar was voor de Russen.


Hij speelde matig, op die zaterdag in Basel, hoewel de doelpunten pas vielen nadat hij was gewisseld. Vrijwel iedereen speelde trouwens matig tot slecht. Dat was moeilijk te verteren voor het in voetbaldronkenschap verkerende Nederland, omdat het verval ten opzichte van de groepsduels zo groot was.


Alleen degenen die goed hadden gekeken, vonden de uitschakeling niet sensationeel, want een regiment engelen had Oranje door de groepsfase helpen paraderen.


Achteraf ontstond vooral discussie over de factor-Boulahrouz. Tal van specialisten en andere schriftgeleerden lieten hun licht schijnen over de beslissing van Van Basten om hem te laten blijven. Het is allemaal gepraat achteraf. In alle nuchterheid valt hoogstens te constateren dat het onverstandig was met rouwbanden te spelen, op verzoek overigens van de teamleiding. Boulahrouz zelf voelde voor een minuut stilte. Het was heet, de rouwbanden jeukten of zakten af, en waren het zichtbare teken van leed.


Verder is gewoon rekening gehouden met gevoelens, misschien ten koste van de sport. Wie weet. Soit. De teamleiding koos uiteindelijk voor de menselijke maat, zoals perschef Jansma het eens uitdrukte.


We zullen nooit weten wat de wedstrijd het meest heeft beïnvloed: de tactische vondsten van de Russische bondscoach Hiddink, de fitheid van de Russen, de late blessure van Robben of de Boulah-factor. Wat we wel weten is dat Boulahrouz in een moeilijke fase van zijn leven steun ontving. In Sportweek zegt hij daarover: ‘Grote sportsterren die toch mens durven te zijn...Die steun was een beetje water op een bosbrand.'


Dat is fijn om te weten, in deze tijd van verafgoding van voetballers: uiteindelijk zijn ook zij gewone kerels die even hun werk uit handen laten vallen als één van hun vrienden verdriet heeft.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.