Column

No more pain, no more drama

Mary J. Blige. Beeld afp
Mary J. Blige.Beeld afp

We gingen naar North Sea Jazz voor D'Angelo, maar we pikten Mary J. Blige mee. Omdat ik fan van haar ben. Was. In de jaren negentig, toen zij nog een megaster was en ik een verloren ziel, en ik al haar hits kon meebrullen over foute mannen, gebroken harten, verloren jaren, geplengde tranen, over geen drama meer willen, maar toch maar weer wel en er dan alweer zo'n knallend lied over maken.

Op het podium stond een vrouw met een kort blond pruikje in een net iets te strak zwart leren pak. Haar billen te plat, het leer om haar borstpartij te los. Ze is ook al heel oud, dacht ik bij mezelf. (Nee Aaf, zei Wikipedia. Ze is vier jaar ouder dan jij.) Maar ze was nog steeds Mary J. Blige. Ze begon te zingen en ik was meteen weer fan. Hoe kwam het dat ik al deze liedjes al zo lang niet beluisterd had? Wat was er mis met mij?

Niet zoveel meer, denk ik, want Mary raakt vooral een snaar als alles mis is. Maar ook nu, zeer gelukkig met een man en mijn twee enorme stiefkinderen die naast me stonden te dansen ('Je had gelijk Aaf, die James Murray is echt goed!' schreeuwden ze door de muziek heen) kon ik nog redelijk meegaan in de pijn. 'No more PAAAAIN! No more GAAAAAMES! No more DRAMA IN MY LIFE!' Ik brulde het er allemaal uit, voor mezelf uit de jaren negentig. En voor Mary, die nog steeds redelijk getergd leek.

undefined

Ze had geen botox, viel me op, ze had gewoon een enorme denkfrons van al die jaren pain en drama. Ze had nog steeds dat prachtige litteken naast haar oog dat haar zo mooi maakte. Ze riep constant 'alle sterke vrouwen' in de zaal op om iets van zich te laten horen, en dan riepen wij, suffe festivalgangertjes, lafjes: '... Yeah!'

Het mooiste moment moest toen nog komen. Halverwege alweer een lied over de hemeltergende kutzooi die de liefde is ('All the time I was loving you/ you were busy loving yourself') keek Mary ineens naar beneden, naar haar zo te zien ook echte borsten, die losjes in hun leren verpakking lagen, en propte ze weer even goed. Zodat ze er niet uitvielen. Toen ging ze weer verder met zingen en dansen en kozakkensprongen maken op haar torenhoge hakken.

Het ontroerde me. Mary J. doet alles zelf in het leven. Ze zingt zelf, ze schrijft zelf, ze lijdt zelf. En ze houdt zelf haar decolleté in de gaten.

'Willen alle sterke vrouwen in de zaal van zich laten horen?' riep ze voor de zoveelste keer. Ik vermoedde dat de sterkste voor ons stond.

undefined

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden