Nix nieuws

NIET NIX is niks nieuws. De 'aanklacht van jongeren tegen de voormalige protestgeneratie', zoals het initiatief gisteren in deze krant werd genoemd, beleefden we al eerder....

Beter gezegd: ik en Marcel Bakker, mede-hoofdredacteur/uitgever van het tijdschrift Obstakel dat wij beiden oprichtten.

Het eerste nummer van het blad, uitgekomen in december 1976, had als omslagartikel een pamflet tegen de generatie die zojuist de Culturele Revolutie had gewonnen en daarvoor zichzelf had beloond met posities in politieke partijen, redacties van dag- en weekbladen en omroepbesturen.

Wij waren 23, onze vijanden waren zeker tien jaar ouder. Onze oorlogsverklaring heette dan ook Een eind aan de dictatuur van de Dertigers!

Om te beginnen bedankten wij de dertigers royaal voor hun verdiensten in het tijdperk 1965-1972, dat als 'de jaren zestig' de geschiedenis was ingegaan. 'Taboes werden doorbroken, het gezag werd aangetast. Prima! Uitstekend! Bedankt Roel en Robert-Jasper, bedankt Han, André en Hans, bedankt Willem, Ton, Wim T., Phil, Jan en alleman. En nou wegwezen. Vort! Weg van de televisie, weg uit de politiek, hupsakee, weg. Ga ergens anders op je lauweren rusten. Jullie hebben je rust verdiend, maar doe het thuis op de canapé, ga niet languit liggen slapen over vier kolommen op de binnenpagina's van m'n krant.'

De respons was ontmoedigend. Niemand meldde zich als medestrijder, ook niet nadat we voor de VARA-radio met enkele dictators in debat gingen. Na twee nummers ging Obstakel - met 2000 gulden schuld bij de drukker - ter ziele.

Onze tegenstanders zitten na twee decennia onverstoorbaar op hun sleutelposten, alleen zijn het inmiddels vijftigers in plaats van dertigers. 'Het is schokkend dat de grijze vijftigers het politieke debat in de partij nog steeds kunnen bepalen', schrijft de groep Niet Nix op bladzijde 10 van haar boekje.

Het verschil met de Niet Nix'ers is misschien dat wìj ons niet richtten op de Partij van de Arbeid, maar op de voorgaande generatie babyboomers in haar geheel. Ik voel daarom iets meer verwantschap met de opstellers van het pamflet J'Accuse, dat onlangs in NRC Handelsblad verscheen. Ook zij vielen de vervette generatie van '68 aan.

Hoe het zij: je zou Marcel Bakker en mij dus de Marx en Engels van de generatiestrijd kunnen noemen. Sterker: wij zijn dat ook.

Uit dien hoofde kan ik de Niet Nix'ers meedelen: bespaar je de moeite. De babyboomers vormen een eenmalige golf, die het heel goed met zichzelf getroffen heeft en overtuigd is van haar eigen historische uniekheid. De golf golft gewoon door tot ze zeventig is geworden en verdwijnt dan in het zand. Pas dan zal Ronald Giphart voorzitter worden van de PvdA.

Ik zou over dit verschijnsel een cultuur-filosofische beschouwing kunnen geven, maar daarvoor ontbreekt de ruimte. Bovendien heb ik de ballen verstand van cultuurfilosofie.

Niettemin: mijn sympathie hebben ze. Een eind aan de dictatuur van de vijftigers!

Rob Vreeken

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.