Column

Niks drone, een nieuwe pyjama kun je krijgen

Mij kan die hele Sinterklaas van ganser harte gestolen worden, met die ellendige Pieten en dat klotepaard erbij, maar je wilt je kinderen niet teleurstellen, al worden hun cadeauwensen ook elk jaar onbegrijpelijker: 'Ik wil heel graag deze drone.' 'Jongen, je hébt al een drone!' 'Ja, maar dit is een véél vettere drone.'

Je wilt je kinderen niet teleurstellen, al worden hun cadeauwensen ook elk jaar onbegrijpelijker Beeld anp

Niks drone, een nieuwe pyjama kun je krijgen, zei ik bij mezelf, want mijn geld was weer eens op, en dat helpt vaak bij het opvoeden. Terwijl ik op mijn fiets stapte dacht ik aan het fameuze lied Ik ben toch zeker Sinterklaas niet. 30 jaar oud is het inmiddels, en de zingende kinderen in kwestie bedelden om goeiige hartewensen als een 'toverdoos', een 'dagboek met een slot' of een 'racebaan'; met als summum van absurde hebzucht 'een walkman en een turbocompactdiscodrive'. Ach, ze hadden eens moeten weten, in 1986!

Het was een grauwe ochtend. Ik parkeerde mijn fiets voor de failliete V&D, die met zijn lege, betraliede etalages de kop van de Kalverstraat al maanden het aanzien geeft van een spookstad. Het was nog stil. Schuin tegenover V&D zat een leeftijdsloze, kleine, uitgemergelde man zonder bovengebit flamencomuziek te spelen op een gitaar, met een Zeeman-boodschappentas naast zich.

Er passeerde een zwerver met een woeste baard en klonterig lang haar, die zó veel vodden over elkaar heen aan had getrokken dat zijn silhouet op afstand een dikke, goedmoedige aanblik bood. Hij liep niet, hij schrééd, waarschijnlijk doordat zijn schoenen met postelastieken bijeen werden gehouden; omdat hij bovendien diverse vage tasjes en pakjes met zich meedroeg, niet alleen in beide handen, maar ook met stukjes touw aan zijn lompen bevestigd, had hij iets van een wrede parodie op de goede Sint; van Pieten, paard en God verlaten.

In een kerstcommercial zou de zwerver nu stilhouden voor de flamencospeler, met onzekere maar warme bariton een lied aanheffen dat allengs vaster en krachtiger door de straat zou galmen. Fris-blozende, juichende kinderen zouden toesnellen, alsmede twee appelwangige Leger des Heils-zustertjes met een koperen ketel vol warme chocolademelk; een hondje met een roodfluwelen halsband zou tegen de zwerver opspringen met een pakje bankbiljetten in zijn bek, terwijl de horden kinderen hun zakgeld in de Zeeman-tas lieten rinkelen. Klokgebeier. Sleebellen. De tandeloze grijns van de flamencospeler. De traan op de wang van de zwerver. En dan die eerste vlokken sneeuw.

Dit alles gebeurde niet. Ik liep H&M binnen en kocht een geruite pyjama voor 16,95 euro. Daarna fietste ik naar huis, waar de koffie op bleek, en de verwarming uit.

Maar ik had die pyjama. Dat wel.

Reageren?

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden