Column

Niks dan ordening en professionalisme

Beeld Getty Images

Dus nu heb ik de gereedschapskist leeggehaald, qua opruimen. Alle werktuigen heb ik overzichtelijk aan een wandje gehangen, in vier kwadranten: rechtsboven de schroevendraaiers, daaronder de steeksleutels (maatje 8 t/m maatje 18), linksonder de sectie 'malle tangen' - de nijptang is de enige waarvan ik meteen snap waarvoor die is - en tot slot linksboven de hamer, die zo superieur is dat hij een heel kwadrant voor zichzelf opeist. Doe ik nu die kastdeur open, dan zie ik niks dan ordening en professionalisme.

Natuurlijk, echt nodig was die reorganisatie niet, zelfs niet een béétje nodig, maar nu ademen de gereedschappen wat makkelijker. Voorheen zaten ze op elkaar gepropt in zo'n zware stalen gereedschapskist die steeds meer etages krijgt naarmate je 'm verder opentrekt. Een volstrekt nutteloos ding, want het is niet dat ik regelmatig met die kist de wereld in trok om links en rechts klusjes te doen voor hulpeloze huisvrouwen (ik ben er zélf een, laten we wel wezen). Ik heb maar een paar keer per jaar een gereedschap nodig en dat is eigenlijk bijna altijd dezelfde steeksleutel, die ene die op de moertjes van mijn fiets past. Maar toch, áls ik 'm dan opendeed, was het lang graven voor ik die vond, ook omdat de kist natuurlijk in het donkerste, ongebruiktste hoekje van het huis stond. Dat moest anders, vond ik, om geen andere reden dan dat het zonnetje scheen en de afwas al gedaan was.

Om diezelfde reden heb ik eindelijk het pannenkoekenmeel weggehaald bij de ontbijtspullen en ondergebracht bij de meelproducten. Mijn vrouw vindt het niks dat het pannenkoekenmeel nu naast de spaghetti woont, maar dat kan ik met één woord rechtvaardigen: koolhydratenlade. Macaroni, poffertjesmix, rijst, tarwebloem - het hoort allemaal bij elkaar, vind ik. De linzen zijn tegen mijn zin ondergebracht bij de bonen, op de peulvruchtenplank, maar in een goed huwelijk moet je geven en nemen, vooruit dan maar. Wat ik ervoor terugkreeg, was een overwinning voor de diplomatie. Na jarenlang aandringen, smeken en dreigen, is een andere lang gekoesterde droom van mij uitgekomen: een aparte wasmand voor witgoed. Vaarwel groezelige overhemden, hallo kakelwitte lakens.

Mijn volgende project is operatie 'Is Het Vuile Was Of Moet Het In De Kas?' (het moet wel rijmen). Mijn vrouw bewaart namelijk haar hele garderobe BUITEN de kast. Als ze iets gedragen heeft, is het niet schoon genoeg meer om in de kast terug te gaan, maar nog niet vies genoeg voor de wasmand, zodat het allemaal in één grote amorfe knoedel op een stoel in de slaapkamer ligt. Wanneer ik de was doe, moet ik dus overal aan ruiken om te weten wat gewassen moet worden. Nu hebben wij grote ramen, iets waar ik nooit bij stilstond - ook handig om genoeg licht te hebben om te zien of er vlekken op zitten - totdat ik laatst besefte dat mijn gedrag al ruime tijd reden tot speculatie moet zijn geweest, daar mijn overburen mij regelmatig aan het ondergoed van mijn eigen vrouw moeten hebben zien snuffelen.

Soms, heel soms, wou ik dat we normale mensen waren.

t.vanluyn@volkskrant.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden