Niks aan de muur

De studententijd van tv-presentatrice Mariska Hulscher begon pas echt toen ze na twee jaar de opleiding gezondheidswetenschappen in Maastricht verruilde voor een rechtenstudie in Leiden....

Eva Nyst

In Leiden, de oudste studentenstad van Nederland, was het allemaal wel goed geregeld, zegt Hulscher. Omdat vrienden van haar lid waren van het studentencorps Minerva, meldde zij zich eveneens bij die vereniging aan. 'Die keuze stoelde niet op een heilige geloofsovertuiging, zoals bij degenen die met hun corpslidmaatschap in de voetsporen van hun vader en grootvader traden.'

Bij aankomst in Leiden merkte Hulscher dat zij zuidelijke gewoonten uit Maastricht had meegenomen. 'Maastricht is naar Nederlandse begrippen een mondaine stad. Iedereen ziet er verzorgd uit, leuke kleding aan, eten op straat en drankjes op terrasjes. Dus ik kwam daar aan in Leiden met een kort rokje, hoge hakken, mijn haar leuk, oorbelletjes. Ik zag er anders uit dan de meisjes die spijkerbroeken en t-shirts droegen. Bij die studentenvereniging zaten ouderejaars in een kringetje. Toen ik binnenliep, zag ik ze kijken: wie hebben we daar? Een vreemde eend in de bijt!'

De eerstejaars corpsleden van wie al een broertje of zusje bij Minerva rondliep, werden 'prefab' genoemd. Zij hadden reeds de uiterlijke kenmerken van het modale lid, kenden al wat ouderejaars, en hadden vaak al eens een gala bezocht. Hulscher behoorde beslist niet bij deze categorie. 'Ik werd in de introductietijd in een meidenhuis geplaatst met allemaal pittige dames, om te zien of ik daar tegen kon.'

Hulscher doorstond de beproevingen, en kwam in een huis terecht met negenentwintig meisjes. 'Dan begin je in het allerallerkleinste kamertje helemaal bovenin het huis, vier trappen op. Een pijpenla met een bed, een stoel, een bureautje en een kast. Er waren natuurlijk mensen die dat helemaal gezellig maakten, maar ik was daar toen nog niet zo van. Ik dacht: dit is veel te klein voor mij, maar ik vind het allemaal wel prima. Eigenlijk leefde je niet in je kamer, ook niet in de grotere kamers die erna kwamen. Ik leefde vooral in de fusie, de gemeenschappelijke ruimte beneden. Ik studeerde in de bibliotheek of bij mijn ouders. Die kamer was altijd een ontzettende puinzooi. Kleren van de vorige avond, er hing ook eigenlijk niks aan de muur en er stond een bord met een halve broodkorst of zo.'

Tot haar verrassing kreeg Hulscher plezier in de studie. 'Ik was een efficiënte student. Dat wil zeggen: ik haalde alle tentamens in één keer. Daarnaast was het toch vooral het clichématige feesten, feesten en feesten. Heerlijke tijd, je enige verantwoordelijkheid was: je tentamen halen. Het is toch de meest zorgeloze periode in je leven, die je bewust meemaakt.'

Van studiedruk - of wat daar voor doorgaat - ondervond de student in de jaren tachtig nog geen hinder. 'Niemand studeerde na vier jaar af. Ik deed er vijf jaar over, en dat was al tamelijk bijzonder. Ik weet nog dat die man bij de buluitreiking in augustus 1989 zei: Gefeliciteerd mevrouw Van der Klis, want ik was toen nog niet getrouwd: u hoort bij de dertien procent die in vijf jaar afstudeert.'

Het gevoel van ultieme vrijheid had Hulscher niet zozeer toen ze voor het eerst op haar studentenkamer zat. Die sensatie had zij namelijk in haar ouderlijk huis al geproefd. Nee, de grote vrijheid brak aan toen zij haar eerste auto kocht, een witte mini Cooper ter waarde van 500 gulden met stickers van poezen erop. 'Ik weet nog dat ik de weg opdraaide met die auto en bedacht: ik kan óveral naartoe. Ik sta op eigen benen, verdien mijn eigen geld en ben ook nog eens mobiel. Toen heb ik het ook heel snel uitgemaakt met mijn eerste vriendje. Dat was het einde van mijn eerste jaar in Maastricht.

'Veel rijke mensen met wie ik studeerde, kregen auto's van hun ouders, maar gelukkig hebben mijn ouders dat nooit gedaan. Dit is natuurlijk veel leuker. Ik heb later nog wel dure lease-bakken van mijn werk gehad, BMW's en zo, maar er was geen auto bij waar ik zo trots en blij mee was als met mijn eerste Mini Cooper. Dat gevoel heb je maar één keer.'

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden