Nieuws

Kocken laat Luca thuis

'Het is lang geleden dat ik mijn toevlucht zocht tot de openbare ruimte', blogde Emily Kocken (1963) op 24 augustus van dit jaar. Maar volgende week gaat het gebeuren: de schrijfster, beeldend kunstenaar en celliste, die dit voorjaar opvallend debuteerde met Witte vlag - een roman over een contactarme, manische en oorspronkelijke hondentrainster, haar doodzieke hond en een Amerikaanse performancekunstenaar die broedt op de doorbraak - is op zondag 3 november te gast in Galerie Weesperzijde (nummer 94, aanvang 17 uur). Aldaar houdt Renate Dorrestein, die haar 30-jarig schrijversjubileum viert, een week lang audiëntie. Ze nodigt auteurs uit die dit jaar zijn gedebuteerd, en praat met hen over 'debuteren toen en nu'. Wat zouden de verschillen zijn? Kocken, desgevraagd: 'De mogelijkheid om te publiceren is nu makkelijker, de verwachtingen wisselen vaak van koers, en ofschoon het publieke discours nog meer mediamanie wil dicteren, leert de realiteit dat het redelijk rustig is om in Nederland te debuteren. Ik spreek nu voor mezelf natuurlijk.' Blijkens haar website deelt zij met hoofdpersoon Elzbieta een liefde voor honden. Gaat Kockens hond mee naar het openbare interview? 'Nee, want dan is niemand veilig. Ik heb haar uit het asiel, waar ze als zwerver was geadopteerd als, schrik niet: Tammy. Jaiks! Dat vroeg om een echte naam natuurlijk. Dat is Luca geworden. Volgens mij was dit ook de modenaam voor jongens een tijdje terug. Maar wel veel beter dan Tammy.'

Schrijvers & tv, een oud verbond

Allebei honderd jaar geleden in Den Haag geboren: Godfried Bomans (1913-1971) en Simon Carmiggelt (1913-1987), die eveneens allebei als columnist furore zouden maken. Deze twee 'lichte letterheren' zijn onderwerp van een symposium van de Jan Campert-stichting op 15 november in het Letterkundig Museum (11-17 uur, toegang euro 35,-). Onder de sprekers bevinden zich de biografen Gé Vaartjes en Henk van Gelder, maar ook Kees van Kooten (een verklaard bewonderaar van Carmiggelt), en de Nijmeegse hoogleraar Jos Joosten (die Bomans als columnist zal behandelen). Volkskrant-tv-criticus Jean-Pierre Geelen werpt zijn licht op Bomans en Carmiggelt als tv-persoonlijkheden. Ter voorbereiding op zijn lezing is hij bezig met televisie-interviews terugkijken. Geelen: 'Je hoort tegenwoordig wel klagen over de generatie van zogeheten televisieschrijvers die het zonder voorgeproduceerde aandacht in De Wereld Draait Door of Pauw & Witteman nooit zouden redden. Maar ik vraag me af of dat iets nieuws is: Carmiggelt en - meer nog - Bomans traden vaker op als cabaretier, feestredenaar of spelletjeskandidaat dan alle Kluuns, Heleen van Royens en Bart Chabots bij elkaar. Waar overigens ook niet veel mis mee is. Ook zal ik mij afvragen wat de schrijvers van nu danken aan hun twee voorgangers en wat zij juist aan gewoonten en maniertjes van zich hebben afgeworpen. Roken als een schrijver, bijvoorbeeld. En praten als een schrijver. Dat is erg uit de mode geraakt.'

undefined

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden