Nieuws uit Europa

Laatste nieuws uit Europa. 'De Afghaanse president Hamid Karzai heeft volgens minister Bot van Buitenlandse Zaken aan de Italiaanse minister Fini laten weten dat niet vast staat dat de aanklager in Kabul de doodstraf zal eisen in het proces tegen de tot het christendom bekeerde Afghaan Abdul Rahman....

Eén hoeraatje voor Hamid Karzai. Lang leve Afghanistan. Prijs Allah de Barmhartige Erbarmer. Gode zij dank. Laat kerken en moskeeën de vlag uitsteken.

Of niet?

Eerlijk gezegd brandde die vraag me eerder deze week al op de lippen, toen mevrouw Huizinga-Heringa van de ChristenUnie er in NOVA van overtuigd bleek dat de Afghaanse president een executie nooit zou dulden.

Maar Abdul Rahman schijnt iets te hebben uitgevreten wat volgens de sharia heel erg is, en dan ben je toch benieuwd wat hij krijgt als ze hem straks dankzij de humane Karzai niet opknopen.

De hand afgehakt die de bijbel heeft vastgehouden? Levenslang? Twintig jaar met islamitische dwangverpleging? Een boete tegen een straatwaarde van een paar honderd hectare papavers?

De verslaggever vroeg er niet naar. Zijn item was van meet af aan versmald tot de vraag of we nog wel hulptroepen kunnen sturen naar een land waar ze burgers ophangen die hun staatsgeloof versmaden. Maar van het Kamerlid van de ChristenUnie, dat vast en zeker een stuk christelijker is dan ik, begreep ik dat Rahman wat haar betreft desnoods gestenigd mag worden, als hij er maar niet aan doodgaat.

Eigenaardig aan het voor Tineke Huizinga heugelijke Europese nieuws was trouwens de omweg waarlangs het ons bereikte. Karzai, via Fini en Bot naar het hoofdkwartier van André Rouvoet. Met Brussel als uitwisselplek, want daar waren de regeringsleiders en ministers van Buitenlandse Zaken weer even bijeen.

Maar waarom vroeg Karzai vanuit Kabul dan de duce van de Alleanza Nazionale aan de telefoon, in plaats van onze Bot? Ik herinner me niet dat Italië troepen levert aan de levensgevaarlijke provincie waar je zelfs als niet-bekeerde Afghaan je leven niet zeker bent voor de Taliban. Ik weet wel dat het halve Nederlandse kabinet maandenlang vrijwel dagelijks met de Afghaanse president in contact is geweest om het onze jongens en meisjes in Uruzgan (als die in augustus in godsnaam maar onthouden dat ze niet op een fregat zitten) bij voorbaat zo prettig mogelijk te maken.

Dan bel je als president van een jonge democratie toch altijd eerder met een christen-democraat als onze Ben Bot dan met een neofascist als Gianfranco Fini?

Maar het is natuurlijk mogelijk dat Bot op dat moment samen met Balkenende net bezig was Berlusconi de oren te wassen. Want dat moest nog. Vanwege weer een andere Italiaanse minister die het Nederlandse euthanasiebeleid had vergeleken met nazi-methodes.

'Balkenende en Bot sámen', glunderde de altijd joviale premier de twee Nederlanders tegemoet. 'Ik weet wat jullie komen doen: mij de oren wassen.'

'Dat is te zeggen', begon de rasdiplomaat Bot.

'Zeg nou maar niks', bleef Berlusconi in z'n humeur. Gestuurd om mij excuses te laten aanbieden! Toch?'

Hij schaterde het uit.

'Je zou ons een groot plezier doen, Silvio', klonk Balkenende kleintjes.

'Maar dacht je nou werkelijk dat ik vlak voor de verkiezingen een collega afval die ook nog gelijk heeft, al had ik me misschien anders uitgedrukt.'

'Wil je dát dan zeggen?, vroeg Jan Peter gretig, want hij begreep dat er niet meer in zat.

Berlusconi sloeg amicaal een arm om z'n schouder, en zei:

'Ik zeg helemaal niks, caro - en verzin jij nou maar iets waarvan ze thuis denken: die Balkenende, die heeft in Brussel weer pal voor volk en vaderland gestaan.'

Zo gezegd zo gedaan.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden