Nieuwlichter tijdig pootje gehaakt

Van alle wegen en omwegen die naar Sanremo leiden, geldt er slechts één als de ware. Die gaat over de Turchino, langs de kust, over de Capo Mele, de Capo Berta, de Cipressa en de Poggio. Die weg eindigt in het centrum van deze Italiaanse stad.

AMSTERDAM - Zo zal het zondag dus ook gaan, wanneer om 10.10 uur het startschot heeft geklonken voor de wielerklassieker Milaan-Sanremo. De organisatie had aanvankelijk het snode plan een extra barrière in het parcours op te nemen. Maar daarvoor heeft moeder natuur een stokje gestoken.


Tussen de Cipressa en de Poggio, de laatste hindernissen op weg naar de finish, zou het peloton in volle galop nog rechtsaf slaan. Geen hergroepering, zoals zo vaak na de afdaling van de Cipressa, maar opnieuw omhoog naar het dorpje Pompeiana.


Een verslaggever van de Belgische krant Het Laatste Nieuws ging deze week op verkenning. Vorige maand werd de steile klim, die ook luistert naar de naam Pompeiana, uit de route geschrapt. De overvloedige regenval in dit deel van Italië had aardverschuivingen veroorzaakt en deze weg onbegaanbaar gemaakt.


De Vlaamse journalist, in eigen land wel gewend aan slordig gerangschikte kasseien, kon het maar moeilijk geloven. Maar in de afdaling bleek onbegaanbaar echt onbegaanbaar. De plaatselijke overheid heeft niet voor niets een streep door het plan getrokken.


De opluchting is groot in het peloton. Mark Cavendish, die aanvankelijk had bedankt voor de eer, keerde terug in het deelnemersveld. De winnaar van 2009 achtte zichzelf mét de Pompeiana kansloos maar ziet zonder Pompeiana opeens weer mogelijkheden.


Volgens Cavendish heeft Milaan-Sanremo hierdoor zijn specifieke karakter behouden. Dat is een veelgehoorde mening. Met een lengte van 300 kilometer is het een extreem lange wedstrijd, maar niet zo veeleisend als de meeste klassiekers. 'Makkelijk om te rijden, moeilijk om te winnen', zegt Fabian Cancellara.


De Classicissima wordt ook wel het WK van de lente genoemd. Met uitzondering van de specifieke klimmers kunnen alle categorieën wielrenners winnen. Voor de sprinters is Milaan-Sanremo zelfs de grootst denkbare buit. Elders staan bergen of kasseien hun succes in de weg. Vandaar de blijdschap bij Cavendish en alle anderen die het moeten hebben van de laatste honderd meter.


Ook in kringen van liefhebbers krijgt moeder natuur een schouderklopje dat ze die Italiaanse nieuwlichters pootje heeft gehaakt. Ronald de Witte, oud-renner en koersdirecteur van de Vlaamse semiklassieker Scheldeprijs is zo'n man.


'Laat het zoals het is', luidt zijn hartekreet. 'Het is groot geworden zoals het was en het zal groot blijven door trouw aan de traditie te zijn. Iedereen kan in Sanremo winnen. Die kwaliteit moet je niet aan de kant zetten in de zucht naar spektakel.'


Zelf huldigt de 67-jarige De Witte dat standpunt ook. Hij zet al 16 jaar de koers uit voor de Scheldeprijs en blijft trouw aan de traditie. 'In het begin zeiden ze dat ik op zoek moest naar kasseien en andere hindernissen. Maar ik heb altijd gezegd: dit is wat de Scheldeprijs is. Houd daaraan vast.'


Om die reden telt deze wedstrijd rondom Antwerpen alle grote sprinters op haar erelijst. Zelf won De Witte, toen nog Ronny genoemd en eigenlijk zelf meer een allrounder, de wedstrijd in 1976.


'Het is prachtig om zo'n podium te zijn voor de snelle jongens', zegt hij en hij ziet ook geen enkele reden het in de toekomst anders te doen: het publiek komt in steeds groteren getale en aan sponsors is evenmin gebrek.


In Italië wordt, opvallend genoeg, niet of nauwelijks gedebatteerd over een andere weg naar Sanremo. De traditie is ook minder standvastig dan elders wordt gesuggereerd.


'Milaan-Sanremo was nooit bedoeld voor de sprinters', zegt Ludo van Klooster. Hij is een Nederlandse journalist die zich heeft gespecialiseerd in Italiaans wielrennen. In de beginperiode werd het peloton uit elkaar geslagen op de slechte wegen of in de beklimming van de Turchino, de laatste hindernis voor de kust.


In de jaren vijftig van de vorige eeuw draaide de wedstrijd steeds vaker uit op een massasapurt. Daarom werden eerst de Poggio en later ook de Cipressa toegevoegd. Van Klooster: 'En nu, omdat de sprinters steeds beter over die bergen komen, is de directie op zoek gegaan naar een nieuwe hindernis.'


Als er al sprake is van een traditie, dan is het misschien wel de zucht naar spektakel. Het peloton mag er dus op rekenen volgend jaar wel rechtsaf te moeten na de Cipressa. Mark Cavendish zal zondag zijn kans moeten grijpen. Overigens ligt zijn zege nog allerminst vast. Als er in Sanremo wordt gespurt, dan is het meestal in een selectief clubje.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden