Nieuwe strategie moet tijger redden

Biologen van het Wereldnatuurfonds hebben een strategie voorgesteld om de tijger voor uitsterven te behoeden. Het heeft volgens hen geen zin alle ondersoorten te willen redden....

DE pogingen om de tijger voor uitsterven te behoeden, zijn te veel gericht op het behoud van de vijf ondersoorten. De genetische verschillen tussen deze soorten zijn een te smalle basis voor beleid. Het is beter de aandacht te verschuiven naar gebiedsbescherming. De prioriteit moet daarbij uitgaan naar een beperkt aantal grote gebieden die samen alle terreintypen bevatten waarin de tijger voorkomt, en waar bovendien voldoende prooien leven en de stroperij in de hand te houden valt. Zulke gebieden zijn nog aanwezig in drie regio's in Azië: het Indische subcontinent, Indochina en in Maleisië/Indonesië.

Dat is de conclusie van een artikel in het augustusnummer van het blad Conservation Biology, geschreven door elf biologen onder leiding van de Amerikaan E. Dinerstein. Zes van de auteurs, onder wie Dinerstein, werken bij het Wereld Natuur Fonds (WNF) in Washington en Hanoi en vijf bij de Wildlife Conservation Society in New York.

De nieuwe aanpak die de auteurs bepleiten, is een keuze van te beschermen gebieden op basis van drie criteria. Het eerste is de kwaliteit van het terrein: omvang, aantasting, versnippering en verbindingszones met aangrenzende terreinen. Het tweede criterium is de druk door stropers. Ondanks internationale verdragen wordt er nog steeds op grote schaal illegaal in tijgers gehandeld. Het derde criterium is de ontwikkeling van het aantal tijgers in het gebied. Daarvoor kan volstaan worden, vinden de auteurs met schattingen om de tien jaar. De huidige methode van exacte tellingen is niet betrouwbaar, vinden zij.

De drie criteria worden door de auteurs gewaardeerd in de verhouding 4:2:1. De ontwikkeling van het aantal tijgers heeft daarbij de geringste invloed. Gebleken is, aldus de auteurs, dat een kleine populatie tijgers zich snel kan herstellen als de stroperij ophoudt en er voldoende voedsel beschikbaar is.

De auteurs hebben niet gekeken naar geschikte gebieden in de twee andere regio's waar nog tijgers voorkomen: het zuiden van China en het oosten van Siberië. Over China is te weinig bekend en de tijgers komen nog maar in zo'n klein gebied voor, dat het stellen van prioriteiten hier 'academisch' zou zijn. In Siberië daarentegen hoeven eigenlijk geen terreinen geselecteerd te worden, omdat de hele regio geschikt is.

In de drie resterende regio's bekeken de auteurs 159 gebieden waar nog tijgers voorkomen of waar dat nog zou kunnen. Daarvan werden er 25 geclassificeerd als zeer geschikt, 21 als geschikt en 97 als weinig geschikt. Zestien gebieden zouden op korte termijn nader onderzocht moeten worden. De zeer geschikte en geschikte gebieden liggen in India, Nepal, Bangladesh, Bhutan, Thailand, Laos, Cambodja, Birma, Maleisië en op Sumatra.

Bij deze gebieden zijn alle terreintypen vertegenwoordigd waar tijgers kunnen voorkomen: tropische regenwouden, tropische droge bossen, subtropische en gematigde bergbossen, mangrovebossen, en terreinen met afwisselend grasland en bos.

De auteurs adviseren de internationale aanpak van de tijgerbescherming te concentreren op de geschikte en zeer geschikte gebieden en wellicht op nog te onderzoeken terreinen. Het grote aantal minder geschikte gebieden kan nog wel degelijk gebruikt worden in nationale of lokale programma's, maar dan moeten ze intensief beheerd en beschermd worden. Als dat niet gebeurt, heeft een tijgerpopulatie hier weinig toekomst.

Van sommige terreintypes zijn maar enkele gebieden over. In India liggen aan de voet van de Himalaya bijvoorbeeld nog drie zeer geschikte terreinen met afwisselend grasland en bos. Hoewel deze terreinen relatief klein zijn (niet groter dan vierduizend vierkante kilometer) zijn ze geschikt omdat er veel prooidieren voorkomen. In India en Bhutan ligt het enige geschikte berggebied dat voor tijgers nog beschikbaar is. En ook van de mangrovebossen is er maar één gebied over, in Bangladesh en India.

Piet van Seeters

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden