Nieuwe Revu is een hoofdredacteurenkerkhof

Seks, socialisme en sensatie in één blad, het kan nog steeds, zij het in een mildere vorm.

In de nieuwe Nieuwe Revu is Donald Trump nog gewoon een pussy grabber die belasting ontduikt.

Nieuwe Revu is vernieuwd, het is weer eens zo ver. Als één tijdschrift de afgelopen tien jaar heeft geprobeerd zichzelf opnieuw uit te vinden, is dit het wel.

Het mannenblad is exemplarisch voor de crisis in deze sector. Mannen lezen steeds minder tijdschriften. Ze hangen liever op de bank met hun telefoon. De oplage van Nieuwe Revu is sinds 1980 met 90 procent gedaald, tot zo'n 20 duizend.

Vernieuwd betekent in dit geval vooral dikker en iets frisser. Nieuwe Revu is zichzelf gebleven: een tikje provocerend, baldadig en links van het midden. 'Dwars en brutaal', noemt Jonathan Ursem het. Hij is de nieuwe hoofdredacteur, de achtste in tien jaar. Nieuwe Revu is een hoofdredacteurenkerkhof.

De start van Ursem was ongelukkig. Na het gedwongen vertrek van zijn voorganger, Marijn Schrijver, schreef hij namens hem en onder diens naam een afscheidsgroet in het blad. Marijn Schrijver wist van niks, dus dat was niet erg handig.

In de nieuwe Nieuwe Revu is Donald Trump nog gewoon een pussy grabber die belasting ontduikt, de klimaatverandering ontkent en een muur langs de grens met Mexico wil bouwen. De geest van de jaren zeventig, met de onvergetelijke slogan 'seks, socialisme en sensatie', waart nog steeds rond op de burelen, in een milde vorm.

Om met de seks te beginnen: verslaggever Andries de Jong maakte een reportage over mannen die azen op een rol in een pornofilm van Kim Holland. 'Stijf van de zenuwen', is de kop. Iets te gedetailleerd worden de audities beschreven, op acht pagina's.

Nieuwe Revu heeft meer te bieden. Medewerkers als Leon Verdonschot, Herman Brusselmans, Marcel van Roosmalen en Özcan Akyol (en, vooruit, Maxim Hartman) zijn usual suspects, maar met deze mannen kun je als tijdschrift voor de dag komen.

De beste prestatie levert deze week Verdonschot, in een interview met René van der Gijp. Zelfs voor wie Gijp-moe is, is het een aantrekkelijk verhaal, ontroerend zelfs, vooral als hij praat over zijn 15-jarige zoon die na de dood van zijn moeder bij hem kwam wonen. 'We hebben het iedere dag wel vijf keer over zijn moeder.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden