Nieuwe Jimi Hendrix hoeft geen dure gitaar

Ze zijn er natuurlijk al jaren, potentiële opvolgers van de even goede als dode gitarist Jimi Hendrix, maar helaas worden deze supertalentjes niet gekoesterd....

Soms geven veelbelovende kinderen de moed voortijdig op en dienen zij zich te behelpen met een instrument van twijfelachtige herkomst. Het kan zijn dat zij dan blijven steken bij een aan alle kanten gebutste en gedeukte akoestische gitaar van kampvuur-allure, of een goedkopig elektrisch ding waarvoor alleen maar leentjebuur is gespeeld bij Fender en Gibson door diverse gitaarbouwers wier reputatie de grenzen van Taiwan of andere lage-lonenlanden heeft overschreden.

Ook de rol van de ouders moet hierbij niet worden onderschat. Hoeveel geld kunnen zij met goed fatsoen uitgeven aan een gitaar? Opvoeders zullen zich er de kop over stuk prakkizeren. Geven we onze mini-Eric Clapton een paar honderd gulden voor een Hondo, een Fenix of een andere rip off? Bekronen we de aspiraties van de virtuoos in wording met een Telecaster van anderhalfduizend piek? Laten we hem nog even doorploegen op zijn akoestische brik? Of moet ie, inderdaad, nog maar even doorgaan met die krantenwijk?

Deze ellende behoort binnenkort voorgoed tot het verleden. In de Verenigde Staten wordt op dit moment de laatste hand gelegd aan een apparaatje dat er weliswaar niet voor zorgt dat iedere rotgitarist ineens spelen kan als Jimi Hendrix, maar wel dat elke rotgitaar kan klinken als het instrument van de ons ontvallen vedette. Eerst wordt althans de akoestische gitaar aangepakt, maar de elektrische komt nog wel.

Steven Griffin, zelf ook gitarist en bovendien student vliegtuigtechniek aan het Georgia Institute of Technology, werkt aan een systeem dat de klank van een goedkope gitaar kan bewerken. Hij kwam erachter dat het verschil tussen een goede en een slechte gitaar schuilt in de demping van bepaalde trillingen. Een goede akoestische gitaar - met een klankkast waaraan eindeloos is geschaafd en gevijld - dempt sommige trillingen minder dan een goedkope. Griffins apparaat bootst dat na met een sensor, een potmetertje en een piëzo-elektrisch stripje. Als er stroom door die strip stoot, worden de trillingen van de klankkast gemanipuleerd.

Er is, zegt Griffin, nog wat verfijning nodig voordat zijn wonderding in de winkel ligt. Maar fabrikanten staan ervoor in de rij, en veel hoeft het niet te kosten: zelf was Griffin klaar met twee tientjes.

Dit zou de Hendrixen van de toekomst aardig wat moeite en verdriet besparen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden