Nieuwe Godlinzers wonen er al drie jaar, maar groeten nooit; 'Je hoort het dorpsnieuws niet meer'

Vijf jaar geleden ging de kruidenier dood. Niemand volgde hem op. Nu moet Erma Krajenbrink voor een pak vanillevla naar Delfzijl, ruim tien kilometer verderop....

Van onze verslaggever

GODLINZE

Godlinze, noordoost-Groningen, verandert. Het dorp merkt het aan de verenigingen waar het ledental taant. Een klein groepje dorpelingen zet zich nog in. Maar bij fietsclub de Blauwe Trein, het speeltuinbestuur en Dorpsbelangen kom je altijd dezelfde gezichten tegen.

Tot voor kort was ze penningmeester van dorpshuis Vinkenhorst, maar de lol is eraf. 'Al die wetten en regeltjes waar je aan moet voldoen. Dat is te ingewikkeld voor de vrijwilligers. Een beheerder moet tegenwoordig zoveel diploma's hebben, dat gaat niet meer. Het plezier wordt kapotgemaakt. Straks komt het nog tot sluiting van het dorpshuis. Zo zakt alles in elkaar.'

Haar man Bert is hoofd van de school en fietst fier door Godlinze. Langs de oude kerk naar beneden, de bult af die het dorp vroeger tegen de zee beschermde. Vierhonderd inwoners, de meesten werken bij Akzo en Dow Chemical in Delfzijl. Een wierdedorp zo fraai als dit zul je zelden aantreffen, zegt hij.

'Dag meester Krajenbrink', roept een meisje hem na. 'Dag Marleentje', krijgt ze terug. Bij een hoekhuis remt hij af. 'Die mensen wonen er nu drie jaar, maar ze groeten me nooit. Ze groeten eigenlijk niemand, ook al zitten ze in de tuin. Ze komen hier wonen, maar bemoeien zich nergens mee.' Drie straten verder hetzelfde verhaal. 'Een beetje vreemde kornuiten zijn het, niemand weet er wat van. Drugsgebruikers, zeggen ze in het dorp.'

De nieuwkomers werken in de stad en vinden hier een mooi en goedkoop huis, legt hij uit. Maar echte dorpelingen worden het niet. 'Ik ben ook import, maar maak wel deel uit van de gemeenschap.'

Hij heeft zijn school ternauwernood kunnen redden. Krap veertig leerlingen is onder de wettelijke maat, 'het was twee voor twaalf toen we een fusiepartner vonden'. Godlinze haalde opgelucht adem. Want wat blijft er over van een dorp zonder school? 'Daar ontmoeten de mensen elkaar, daar leren de kinderen hoe je met elkaar omgaat in een gemeenschap. Dat besef van nabuurschap gaat verloren.'

Marie Hoeksema ziet het minder zwaar in. Ze is vice-voorzitter van Dorpsbelangen en woont aan de Terpweg, in een van de nieuwe seniorenwoningen. Van geluiden over eenzaamheid en isolement wil ze niets weten. Godlinze, zegt ze, is nog steeds een toonbeeld van saamhorigheid. 'Iedereen krijgt een rouwkaart bij een sterfgeval. En de overbuurman kijkt 's ochtends altijd even of de gordijnen bij de alleenstaanden al open zijn.' En dan is er nog het pension voor asielzoekers. 'Daar was geen enkele geestelijke verzorging voor geregeld. Dat heeft het dorp dus gedaan.'

Maar het café waar Marie verliefd werd op echtgenoot Derk, bestaat niet meer. Afgebrand, drie jaar terug, niemand zag brood in een nieuw lokaal. 'Een potje biljarten met de buurman is er niet meer bij', zegt Derk sip. Naar bar-dancing Lambada, aan de rand van het dorp, gaat hij niet. Daar komt alleen nog wat jeugd, 'van het soort dat we niet graag mogen'. Het is er leeg. Achter de bar staat Roberto Santanera, zoon van 'marmerkoning' Bruno die twintig jaar geleden neerstreek in het dorp en er nu een kliniek voor Magnetische Mineraal Therapie drijft.

Het is de Italiaan nooit gelukt door te dringen in Godlinze en hij slijt zijn dagen nu op de Canarische Eilanden. 'Een macho met dictatoriale trekken', noemt Erik Terlouw hem en de rest van het dorp geeft de kunstenaar gelijk. 'Door zijn komst viel het dorp uiteen in twee kampen, maar die tijd is gelukkig weer voorbij.'

Terlouw belandde meer dan twintig jaar terug in het dorp en woont er nu met zijn Roemeense vrouw. 'Ze vinden me nog steeds een beetje gek, maar ik doe met alles mee. Hier maakt het niet uit wie of wat je bent, als je de dorpelingen maar in hun waarde laat.'

De sfeer is anders dan toen, geeft hij toe. 'Het individualisme heeft ook hier toegeslagen. Komt door de treurbuis. Men blijft liever binnen.' Maar wat geeft het? 'De druk van de gemeenschap is weg. Het dorp verstikt de bewoners niet meer. Dat is wat mij betreft vooruitgang.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden