Nieuwe gezichten betreden het ereschavot

Inzell -De Nederlandse schaatswereld bestaat al jaren uit de vertrouwde namen Sven Kramer en Ireen Wüst. Maar vrijdag bleek dat er meer talent is dan deze twee overheersende figuren. Kjeld Nuis, Stefan Groothuis, Diane Valkenburg en Jorien Voorhuis veroverden voorname WK-medailles: zilver, brons, zilver en brons.


Het brons van Groothuis, een voorzichtig erkende grootheid, was een teleurstelling. Hij gold als de man die grootmeester Shani Davis op de 1000 meter van de troon kon stoten, zoals teamgenoot Mark Tuitert dat vorig jaar, in olympisch Vancouver, bij verrassing deed op de 1500. Iedereen in Inzell zag de derde plaats van Groothuis dan ook als een troostprijs.


De laatbloeier was immers van plan wereldkampioen te worden. Maar hij relativeerde zijn teleurstelling. 'Het is mijn eerste medaille bij zo'n groot toernooi. Volgend jaar ga ik het nog een stapje beter te doen. Zilver.' Hij trok er een quasi serieus gezicht bij.


De andere 'onverwachte' Nederlandse medaillewinnaars waren vol vreugde. Zomaar een plak winnen, als je niet die verwachting hebt en als je niet gewend bent plaats te nemen op de grote erepodia. Het overkwam op een zonnige middag in Inzell Nuis, Valkenburg en Voorhuis.


De eerste van het stel is de meest zelfbewuste. Kjeld Nuis ziet er uit als een 'player', maar op het ijs maakt hij serieus werk van zijn schitterende motoriek - hij komt uit het skateboarden. Op de 1000 meter van vrijdag vloog hij in de vijfde rit over het ijs. Shani Davis had de 'nieuwe' Nederlander meteen als een enorme kanshebber ingeschat. 'Toen ik die rondetijd van 25,0 seconden van Nuis zag, wist ik dat ik alles moest geven om daar onder te komen.'


Davis was dan ook de enige die de Nederlander de baas kon. Nuis had na zijn rit een zenuwslopende kwartiertje achter de rug. Het was wachten in spanning. 'Ik keek alleen nog maar naar het bord met de tijden. Naar het schaatsen heb ik niet gekeken.' Tot de voorlaatste rit had hij stille hoop op goud. 'Toen Shani eronder ging, dacht ik: o nee man.' Hij had stiekem van de wereldtitel gedroomd. Nuis is nu eenmaal een man die in vlotte stappen door het leven gaat. Volgend jaar zal hij niet meer tevreden zijn met WK-zilver.


Nuis reed tegen de zilveren medaillewinnaar van de Spelen, Tae-bum Mo. Hij raakte gedesoriënteerd toen de Koreaan zijn start verknalde. 'Ik dacht: waar blijft die Mo nou.' Hij reed een perfecte race, de beste uit zijn nog korte loopbaan. Zijn seizoen was matig verlopen door een blessure in de buikstreek. Het kostte hem de eerste maanden van de winter. Maar het vertrouwen kwam terug. Hij reed op het ijs van het nieuwe Inzell-stadion voortreffelijk. 'Ik was de hele week supergoed. Ik wist dat het erin zat', zo beschreef hij zijn mentale toestand.


De vrouwelijke medaillewinnaars bezitten een andere karakterstructuur. Diane Valkenburg, zilver, en Jorien Voorhuis zijn vrouwen zonder grote woorden. Ze zijn niet zo getalenteerd als Marrit Leenstra, een geboren schaatsenrijdster. Er komen karakter en volharding aan te pas om tot een steeds beter niveau te geraken.


Beide rijdsters, de een van Ories Control, de ander van Kemkers' TVM, kwamen op het geschiktste moment tot hun allerbeste prestatie van het jaar. In de middaguren kwam de weg naar het doel open te liggen. Leenstra, de nummer twee van Nederland, moest afzeggen met een buikvirus. Reserve Voorhuis kwam voor haar in plaats. Martina Sablikova, de nummer drie van de Spelen op de 1500 meter, spaarde haar enkelgewricht. Daarbij kwam, zo bleek in de laatste rit, dat de Canadese Christine Nesbitt haar grote vorm was kwijtgeraakt. Zij vroeg te veel van eigen capaciteiten en eindigde als vijfde.


Het compleet Nederlands gekleurde klassement, 1. Wüst, 2. Valkenburg, 3. Voorhuis, dat bij het ingaan van de laatste rit op een forse verrassing duidde, bleef op het scorebord staan. Het leidde tot een uitbundig gezongen 'een, twee, drie'.


In het verleden waren het vaak de Duitse vrouwen die in die stijl - eins, zwei, drei - het klassement overheersten. Nu bleek, toch tot veler verrassing, die dominantie aan Nederland.


Beide rijdsters toonden zich na afloop verwonderd. Valkenburg: 'Mijn seizoen is slecht begonnen. Ik was bij de NK afstanden niet fit. Daarna ben ik elke week beter geworden. Ik werk geweldig samen met mijn coach Jac Orie. Dit moest mijn wedstrijd van het jaar worden. Het is gelukt, ik kan het niet geloven. Dit is mijn eerste internationale podium. Ik vond mijn podiumplek bizar. Ik durfde er echt niet op hopen.'


Voorhuis: 'Drie Nederlandse rijdsters op het podium, ze zeggen dat het bij de WK nog nooit is voorgekomen. Het is heel bijzonder. Ik was blij met mijn rit en mijn tijd, maar had niet gedacht dat het voldoende zou zijn. Later heb ik de knop omgezet.'


De twee keken van hun lagere treetjes naar winnares Ireen Wüst. Van haar had iedereen gedacht dat zij zou winnen. Je faam waarmaken, ook dat lukt in de oppermachtige Nederlandse schaatsploeg.


Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden