Nieuw Wallonië

De Waal Bouli Lanners kent een wonderlijke filmcarrière: acteur in spektakelfilms als Asterix en Obelix maar ook regisseur van arthousefilms. Deze week is hij gast op het IFFR, met zijn nieuwe speelfilm Les géants.

Al die talenten combineert de Belg Philippe 'Bouli' Lanners (1965) moeiteloos. Zelf speelde hij ooit een Finse zanger in een café. Zijn laatste film Les géants, over drie jongens die opgroeien zonder ouders, gaat in première tijdens het Rotterdams Filmfestival (IFFR) dat gisteren begon en zal ook te zien zijn in de bioscoop.


Oscar-nominatie voor België, net een uurtje bekend. De Waalse regisseur en acteur Bouli Lanners (46) belde zojuist met een dolblije Matthias Schoenaerts, de met hem bevriende hoofdrolspeler van het door de Academy geselecteerde Rundskop. Gevraagd naar het waarom van de hausse aan excellente Belgische films valt Lanners even stil. 'Ik weet niet of daar echt een verklaring voor is. Maar het is wel tof om deel uit te maken van deze generatie Belgische filmers.' Het is een klein wereldje: de regisseur van Rundskop (Mickaël Roskam) is dan wel een Vlaming, 'maar hij woont 20 kilometer van Luik vandaan. Zelfde mentaliteit, alleen een andere taal.'


Lanners gooit de laatste jaren hoge ogen op het Cannes Filmfestival. Eerst met zijn onderkoeld humoristische roadmovie Eldorado (2008) en afgelopen jaar met Les géants. Een soort sprookje is het, over drie door hun ouders in de steek gelaten jongens die hun huis verhuren aan wiettelers en vervolgens de natuur van Wallonië intrekken. 'Ho, ik zeg nooit dat het in België is', corrigeert de regisseur, deze week te gast op het Rotterdamse Filmfestival. Hij woelt even flink door zijn haardos en vervolgt: 'Het speelt zich ergens tussen Wallonië en de Verenigde Staten af. Zo'n rivier als ik in de film stop, die heb je helemaal niet in de Ardennen. Ik móet België wel veranderen, als filmer. Het is te beperkt voor de verhalen die ik wil vertellen. Mijn vorige film was een roadmovie, moet ik mijn personages dan de zee in laten rijden? Nee, ik rek het land op.'


Hij voelt zich evenzeer een kind van de Amerikaanse als van de Belgische cultuur. 'Ik groeide op met Amerikaanse films op televisie, zoals iedereen. Ik lees Amerikaanse literatuur, luister Amerikaanse muziek. Ik zou het vreemd vinden als je die invloeden niet in mijn films terugzag.' En zo schept Lanners in Les géants een Wallonië dat bestaat naast het grauwe naturalisme van de veelbekroonde filmbroers Dardenne, die lange tijd een patent hadden op de verbeelding van het Waals gewest. 'Misschien is het ook wel een reactie in mijn brein: iets tegen de films van de Dardennes. Als ik ze zie, wil ik frisse lucht.'


Lanners begon zijn werkzaam leven als schilder, van landschappen en filmdecors. Via die laatste klussen werd hij benaderd voor bijrolletjes en werd hij een veelgevraagd acteur, met name in Franse films. Zo zal hij dit jaar te zien zijn in de nieuwe film van Jacques Audiard (Un prophète), samen met eerder genoemde landgenoot Matthias Schoenaerts. Ook draaft hij weer op als Noormannenhoofdman in de Franse Asterix en Obelix-blockbusterreeks, naast acteurs als Gérard Depardieu en Catherine Deneuve. In de vorige aflevering deed Alain Delon nog mee, aan wiens kapsones Lanners zich op de set zo stoorde dat hij het lulligste personage in zijn film Eldorado naar de Franse superster vernoemde. 'Ik doe het graag hoor, spelen in die spektakelfilms. Voor het geld natuurlijk. Maar ook omdat ik er veel van leer, al was het maar dat ik zelf nooit zo'n grote productie zou willen aansturen. Hoe kleiner de crew, hoe beter.'


Een van de opvallendste crewleden is Lanners moeder. 'Ze bidt tijdens de opnames elke dag voor goed weer. Dus vermeld ik haar altijd op de aftiteling: 'météo', en dan haar naam.'


De drie jongetjes in Les géants missen zo'n betrokken moeder. 'Dat is het vertrekpunt van de film. Weinig vrolijk, maar die omstandigheid maakt wel dat hun onderlinge vriendschap groeit. Ik moest denken aan die sprookjes waarin kinderen zoekraken in een bos en dan een sliert rare mensen ontmoeten. Simpele, heel krachtige vertellingen.'


Alhoewel dit inmiddels zijn derde speelfilm is als regisseur, voelt hij zich veel minder zeker dan als acteur. 'Elke film valt me zwaar, altijd weer om andere redenen. Dit was moeilijk omdat ik nooit eerder kinderen regisseerde. Je kunt ze onmogelijk de hele dag geconcentreerd houden.'


Stoppen met acteren zal hij nooit vrijwillig doen. 'Als regisseur sta je hooguit twee maanden per film op de set, om de twee of drie jaar. Dat is veel te weinig voor me. Buiten dat: als acteur is het leven op de set zeer aangenaam: je kunt langer slapen dan de crew, het eten staat klaar, je hebt een chauffeur. Dat is mijn leven, al sinds mijn 19de. Ik ben daar zeer aan gehecht.'


Lanners wens: 'Eén perfecte film regisseren. Dan ben ik klaar. Hoef ik alleen nog maar te acteren.'


Recensie Les géants: pagina V8

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden