Nieuw leven voor oude ballads

Zo op het oog belichaamt Waterson:Carthy zo ongeveer alle voorwaarden die een succesvolle muzikale carrière in de weg kunnen staan: een onopvallend echtpaar van méér dan middelbare leeftijd in gezelschap van hun dochter, een ongegeneerd dikkertje van midden twintig met ringetjes door haar onderlip, en verder nog een slungelige jongeman....

Hoe schijn kan bedriegen, werd afgelopen zondagmiddag gedemonstreerd in het Arsenaaltheater in Vlissingen. Ontspannen en zelfverzekerd speelde de groep alle vooroordelen over folk aan flarden. Oude ballades werd op een verfijnde manier nieuw leven ingeblazen. Zelfs hornpipes en andere volksdansjes veranderden door de geraffineerde en speelse arrangementen in enerverende luistermuziek.

Hoewel Waterson:Carthy in Nederland nauwelijks bekendheid geniet, behoren ze in eigen land zowel afzonderlijk als samen tot de absolute top. Vader Martin (Carthy) en moeder Norma (Waterson) zitten al bijna veertig jaar in het vak.

Carthy werd als gitarist het rolmodel van een hele generatie. Zowel Bob Dylan als Paul Simon bracht hij de nodige kneepjes bij en sinds enige tijd mag hij zich MBE noemen, wat in de weinig glamoureuze folkscene een unicum is. Waterson begon een paar jaar geleden een nieuwe carrière als vertolkster van eigentijdse songs. Zo zingt ze werk van Jerry Garcia, Elvis Costello, Loudon Wainwright III en zelfs Freddy Mercury.

Dochter Eliza opereert op het snijvlak tussen folk en rock en oogst veel succes met haar (elektrische) band. Een verrassing is de jonge trekzakvirtuoos Tim van Eyken, die het gezin bijstaat op melodeon. Met zijn perfect getimede en gedoseerde spel voegt hij de nodige kleur en swing toe.

Norma Waterson mag dan ogen als een klein, pafferig moeke, ze bezit een van de meest aangrijpende stemmen ter wereld: een onwaarschijnlijk mengsel van rafeligheid, broosheid en kracht. Tijdens The Bay of Biscay - een lied over een overleden zeeman die zijn weduwe smeekt niet langer te rouwen en hem eindelijk te laten gaan - wordt zelfs in het nuchtere Vlissingen menig traantje weggepinkt.

Een ander hoogtepunt is de ballade Bows of London, gezongen door Martin en begeleid door Eliza. Terwijl haar vader zich een weg baant door de statige en complexe melodie, laat ze haar strijkstok razendsnel over de snaren dansen, achteloos demonstrerend dat contrapunt en cantus firmus haar niet vreemd zijn. Maar ook als zangeres staat ze haar mannetje: met Raggle Taggle Gypsies bewijst Eliza het sonore en bijna vibratoloze idioom van de Engelse folk tot in de finesses te beheersen.

Bij wijze van toegift besluit Waterson:Carthy met een a-capella uitvoering van de hymne Stars in My Crown, opgedragen aan toneelschrijver Dennis Potter, wiens favoriete muziekstuk het was. Als de scherpe en hoekige stemmen van de Carthy's - niet bepaald geschapen om naadloos te versmelten - elkaar op magische wijze vinden en uitwaaieren in een orkaan van harmonie, is de extase van het publiek voelbaar.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden