Niets nieuws

Ik had deze week eigenlijk iets anders geschreven, en bijna naar de krant verstuurd, maar opeens hoorde ik het volgende op de BBC: 'Police fired bullets and tear gas at rioters who smashed bus windows and shouted slogans against Iran's Islamic government in the latest outburst of political unrest here.'...

Kader Abdolah

Nee, vandaag kon ik niet met een andere tekst in de krant komen te staan, terwijl in het vaderland de imams weer 'fire' op de studenten hebben geopend. Ik moest een nieuwe tekst schrijven. Maar ik had geen gegevens, niets.

Ik schrijf dit meer als reactie van een columnist die met zijn land mee wil leven.

Afgelopen zaterdag was het precies een jaar geleden dat de aanhangers van de hardliners de rustige demonstratie van de studenten in een bloedbad veranderden.

Daarna hebben de conservatieven het afgelopen jaar alle onafhankelijke kranten gesloten en alle hoofdredacties van die kranten gearresteerd. Onvoorstelbaar. Hoe zal ik het vertalen in de taal van de democratie. Stel, dat de Volkskrant, NRC Handelsblad, Trouw, De Telegraaf, het Algemeen Dagblad, Vrij Nederland en alle regionale kranten een verschijningsverbod zouden krijgen en alle hoofdredacteuren van die kranten gearresteerd zouden worden. Dat kan hier niet. Maar daar gebeurt het.

's Avonds laat belde ik een vriend in Teheran en vroeg hem naar het nieuws: 'De herdenking begon vredig. De studenten startten vanaf verschillende pleinen van Teheran met een tocht. Ze gingen eerst in groepjes langs de huizen van de gearresteerde studenten en de gearresteerde redacteuren en journalisten om hun families bloemen en koekjes te brengen. Daarna gingen ze met z'n allen naar de Teheraanse universiteit. Maar opeens dook er een groep onbekenden op die de studenten aan viel en de politie begon te schieten.'

Op zoek naar meer niews ging ik internet op: 'Vrije Wereld! Our response to violence is offering flowers. We seek to promote the culture of tolerance and respect for opposing views in our society, but...' De conservatieven begrijpen die taal niet. Het lijkt of niets helpt. Mensen hebben uit de grond van hun hart de president gesteund. Ze gingen met z'n allen naar de stembus om officieel, en legaal hun mening te laten horen. Maar de harde mollas willen er niets van weten. Ze accepteren zelfs de door henzelf goedgekeurde parlementariërs niet.

President Khatami roept altijd op tot stilte, tot zelfbeheersing, maar zelfbeheersing kent grenzen. De conservatieven hebben zelfs zijn belangrijkste adviseurs gearresteerd en in de gevangenis gezet. Ze hebben alle kranten, die hem steunden, gesloten. Hij is een president geworden met lege handen.

De studenten steunden hem, en ze zijn in elkaar geslagen. Maar Khatami verschijnt elke keer weer met een glimlach, slaat zijn armen naar de hemel en roept: 'Alles komt weer goed. Geduld!'

Maar afgelopen zaterdag wezen de studenten met hun vingers naar de president en riepen: 'Khatami! Khatami! Laatste waarschuwing!'

Lezers, ik heb u niets nieuws te vertellen. Het Perzische volk zoekt naar rust. De afgelopen decennia hebben wij al genoeg ellende gehad. Om in vrede te leven was het volk bereid om met de imams een compromis te sluiten. Ze kozen met miljoenen voor Khatami als president, een door de conservatieven goedgekeurde imam. Maar Khatami blijft zweven.

Helaas helpt zijn tactiek niet meer. Hij moet nu kiezen, of voor het volk, of voor de conservatieven.

Weg met die glimlach. Hij mag zijn armen niet meer naar de hemel slaan en roepen: 'Wees kalm. Geduld!'

Geen geduld! Khatami! Open je mond!

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden