Niets, níéts maakt me zo moedeloos als een vrijgezellenfeest

Eva Hoeke Beeld Robin de Puy

Ik wil het even met u hebben over vrijgezellenfeesten. Ik hou van tradities, ben dol op mijn vriendinnen en in een glas bier spuug ik ook niet, maar niets, níéts maakt me zo moedeloos als een vrijgezellenfeest. Maakt niet uit hoe dichtbij of ver weg de trouwende partij is, een vrijgezellenfeest is als een maaltijd waarbij het ene na het andere gerecht op je bord wordt gekieperd en je alles moet opeten of je nou honger hebt of niet - en erbij moet lachen.

Het begint al met de eerste mail van de ceremoniemeester, een vriendin van de bruid die net niet de getuige is geworden. Na de aanhef - Hallo allemaal! - wordt je een serie opdrachten door de strot geduwd waarvan het in elkaar knutselen van een zelfgemaakt filmpje op muziek van Pharrell Williams of Justin Timberlake nog het minst ingewikkeld is. Daarna doet men uit de doeken hoe de vriendengroep op de dag zelf wordt gedwongen zich buiten de eigen comfortzone te bewegen, en tot slot mag je voor dit alles 100 euro overmaken, want er worden ook glittershirts besteld.

Gek misschien, maar dan ligt mijn hoofd al op het toetsenbord. Ik wil niet zaterdagochtend om half 10 in een duinpan verzamelen voor een potje Twister.

Ik wil niet met een sjerp om mijn middel door de stad sjokken.

Ik wil geen workshop streetdance en ik wil geen cursus koekenbakken en ik wil al helemaal niet op een boot zitten waar je drie uur lang kaartjes moet oplezen met vragen over de bruid. Waarom ga je niet gewoon met elkaar in de kroeg zitten? Waarom al die spelelementen? Wie gekke dingen nodig heeft om de vriendschap te vieren, heeft elkaar toch weinig te vertellen? En waarom kun je niet gewoon weigeren, je gaat toch al naar het huwelijk zelf? Helaas, een vrijgezellenfeest afbellen, is eigenlijk tegen de bruid zeggen dat je niet tot haar beste vriendinnen behoort, en als ze dat allemaal doen, heeft ze helemaal niemand.

Schoenen die op het dak van een café worden gekeild. Voetballen op het terras. Work-outs met een pruik op in een stadspark. En altijd dezelfde humor: grapjes over de bruid, dat het voorbij is, dat de bruidegom er nu wel nooit meer op zal mogen en dat de seks toch al geen vetpot was de laatste jaren. Meteen daarna de uitdaging: tien punten voor een tongzoen met een ander, pas daarna mag hij iets eten. Dit gebeurt echt, al is mijn bron op z'n zachtst gezegd een beetje bevooroordeeld. Hij ging één keer, daarna nooit weer.

'Hoe was het?', vroeg ik toen hij na drie uur terugkwam.

'Hij zat op een stoel in een blotepiemelpak, ze hadden hem te veel drank gegeven en iedereen sloeg elkaar op de schouders. Ik ben ontsnapt toen we van locatie switchten.' Ik zag later dat het wáár was, want na vrijgezellenfeesten komt alles online en word je nog wekenlang getagd door je nieuwe vrienden. Het is het enige waaraan ik denk als het huwelijk later plaatsvindt. Dan denk ik ja, dat hebben we samen meegemaakt Dorien en Esther en Marieke, en het resultaat is dat ik jullie nooit meer hoef te zien, want als we vriendinnen worden en ík ooit trouw, gaan jullie dat ook voor mij doen.

In een artikel las ik dat het vrijgezellenfeest in de jaren zestig is uitgevonden door een groep feministen, om de overgang van vrije meid naar gebonden vrouw nog éénmaal te vieren. Met zulke vriendinnen heb je geen vijanden meer nodig.

eva.hoeke@volkskrant.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden