LUST&LIEFDE

'Niets is genoeg'

Corine Koole interviewt mensen over lust & liefde. Deze week: Eric (51). In zijn eerste huwelijk werd hij geleefd. Nu is hij hertrouwd en leeft hij.

'Positieve ervaringen zouden meer kans hebben om zich als herinnering in je geheugen te nestelen dan negatieve, zeggen wetenschappers, maar wat door hen wordt gebracht als een zegening, pakte in mijn geval uit als een brute misleiding met fatale gevolgen.

Jarenlang beschouwde ik mij namelijk als een gelukkig getrouwd man. Wanneer mijn vrienden ernaar vroegen, gaf ik mijn vrouw een acht. Zij was mooi, we hadden twee leuke kinderen, we woonden in een mooi huis, we reden in een mooie auto. Heus, dat scheelt. Misschien dat ver weg een stem fluisterde dat iets niet klopte, maar dan besteedde ik er geen aandacht aan. Ik had wel wat beters te doen dan mij bezighouden met irrationele zorgen.

Ik runde een bedrijf met veel werknemers, en zelf was ik daar zestig tot zeventig uur per week in de weer. Natuurlijk zag ik dat mijn vrouw zich in mijn nabijheid nooit helemaal overgaf aan lust of vrolijkheid, het was of ze altijd door iets bedrukt werd, waardoor het haar moeite kostte zich op feestjes en in bed uit te leven. We zijn nooit gelijken geweest.

Maar ik kon haar moeilijk verwijten maken, de woorden zouden me zodra ik ze had uitgesproken, als gezeur in mijn oren klinken. Ik liet het erbij zitten. Ook al was ze lui en wilde ze, ook toen de kinderen wat ouder werden, niet buitenshuis werken. Ze lag vaak nog om half elf op bed als ik alweer terugkwam van mijn eerste klant.

Ze had een schoenenfetisj en kocht meer dan vierhonderd paren in een paar jaar - bij het leeghalen van ons huis hadden we aan een bestelbus nog niet genoeg voor al haar schoenen en kleren. In de keuken stonden drie gourmetstellen. Ik weet nog steeds niet of ze doorhad dat ik niet van gourmetten houd. Was ik laf, dom of gemakzuchtig?

Ik heb jarenlang de kenmerken van ons huwelijk verkeerd geïnterpreteerd. In haar luiheid zag ik onvermogen, in haar gewoonte 's zomers met witte wijn en vriendinnen naast het zwembad te zitten, zag ik mijn eigen trots dat het me lukte goed voor mijn gezin te zorgen.

Mijn moeder doodde altijd iedere discussie met de woorden 'láát maar'. Misschien zijn haar woorden mij ook onder de huid gekropen. Een man kan zichzelf kennelijk jaar in jaar uit voorhouden dat hij alles dik voor elkaar heeft. Om de confrontatie te ontlopen, ging ik steeds meer werken, verdiende nog meer geld, waardoor zij nog meer kon uitgeven.

's Nachts sliep ik niet meer dan vijf uur, en ik dacht: láát maar. Mijn vrouw zei, je bent er nooit en als je er wel bent ben je moe, en ik dacht: láát maar.

Ze zei: als we uitgaan ben je wel altijd blij, je flirt met andere vrouwen, en ik dacht: laat maar.

In ons grote huis waren kamers genoeg om bedrijvigheid voor te wenden. Om niet in de huiskamer op de bank te hoeven zitten, heb ik die laatste jaren van ons huwelijk wel vijfentwintighonderd illegale cd's gebrand. Mijn kinderen verklapten me laatst dat ze aan de manier waarop ik de auto op de oprit reed en het portier dichtsloeg, konden horen of ik met tegenzin naar huis kwam.

Alles werd duidelijk toen mijn vrouw verliefd werd op haar tennisvriend. Ze begon zich anders te gedragen en als ze me aankeek, leek het of ze langs mijn ogen in de verte staarde. Ik raakte niet in paniek, maar zag evenmin de kansen die haar overspel mij bood.

Nog altijd was ik ervan overtuigd dat ik de rest van mijn leven met haar wilde delen. Ik raadde haar aan uit te zoeken wat ze uit moest zoeken. Maar toen ze aankondigde met de man op vakantie te gaan, was voor mij de maat vol. Vanaf dat moment ging het snel.

Toen haar verhouding op niks uitliep en zij mij terugwilde, was het te laat. Ik leerde tot mijn verrassing een andere vrouw kennen. Een vrouw die werkte, die kon huilen en lachen en zich niet bedekte met het stof van jarenlange frustratie, opgedaan met nietsdoen. Mijn ex wentelde zich in de door mij gefaciliteerde overdaad, de vrouw die ik leerde kennen was onafhankelijk - en voor het eerst zag ik hoe erotiserend onafhankelijkheid kan zijn.

Ik trok bij haar in en we wonen nu samen in haar kleine dijkhuis. Dit voorjaar zijn we getrouwd. We staan in de ochtend om zeven uur op, maken stilletjes thee en koffie, vertrekken naar ons werk en in de avond ontmoeten we elkaar weer.

Wie een nare dag op het werk had, zakt op de bank en de ander gaat koken. Het geluk overstroomt me met bakken tegelijk, als het water zou zijn, zou ik er met mijn beide kinderen in kunnen baden en spetteren.

De zin 'niets is genoeg', kun je op twee manieren interpreteren. Ik heb beide betekenissen doorleefd. Mijn eerste vrouw was nooit tevreden en mijn tweede vrouw kan al genieten van een simpele fles wijn van de Jumbo. Een regenachtige camping in de Ardèche was deze zomer meer dan genoeg en het is voldoende om met haar te lachen om het Brabantse dialect van de buurman - als haar tuindeuren openstaan horen we hem praten tegen zijn vrouw.

Mijn ex heeft zich intussen met toestemming van de rechter al mijn cashgeld toegeëigend en er zo'n riante alimentatie uitgesleept, dat het voortbestaan van mijn bedrijf nu wordt bedreigd - datzelfde bedrijf dat haar jarenlang die hoge levensstandaard bezorgde. Ik vraag me af: als je ex je biertje betaalt, hoe smaakt dat biertje dan? Maar ik geef niet toe aan bitterheid.

Vroeger werd ik geleefd, nu leef ik. Alles in dit tweede huwelijk is echt. De tranen en het verdriet zijn echt, maar ook de lust, het vertrouwen en het lachen.'

Op verzoek van de geïnterviewde is de naam Erik gefingeerd. Ook geïnterviewd worden over liefde en lust? Mail een korte toelichting naar lust@volkskrant.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.