Niets helpt zo goed als in de aarde woelen

De houtsingel die ze plantte - 'tweehonderd boompjes de grond in geworsteld, het was bijna therapeutisch' -, is niet goed aangeslagen....

Ariejan Korteweg

Als Carla Dorscheidt-Smink (42) door de grote keukenramen naar buiten kijkt, ziet ze links de regen neerdalen op de buxustuin met keurig in een carré opgestelde heggetjes. Daarnaast is een groot gazon - 'gras geeft een stuk rust' - waarin een houten uitkijkpost met schommel voor de kinderen staat. Achter het gazon begint de wei, waar een kudde schapen aan de maaltijd is. Op rechts liggen een hoepelronde vijver, borders en nog zo wat. De perken met hortensia's - twaalf jaar geleden bij haar huwelijk als kamerplanten gekregen - zijn voorlopig nog aan het zicht onttrokken. Alles wat groeit en bloeit in de grote hof, een eindje buiten het Oost-Brabantse dorp Bladel, is haar werk.

Echtgenoot Hans (49), dierenarts van beroep, zegt rustig dat de rozen mooi bloeien als hij de hortensia bedoelt. Zijn rol beperkt zich tot het grove werk, op commando grijpt hij naar de motorzaag als sierkers, notenboom en kastanje moeten worden geveld. Eerstdaags komen de bolboompjes aan de beurt - volgens Carla 'veel te gecultiveerd in vergelijking met de rest'. Na enige aandrang legde hij de vijver aan, hij houdt de mollenstand op peil. De doodenkele keer dat hij het gras maait is doorgaans een teken dat hij een weekeinde vrijaf wil om te gaan wielrennen - 'dan moeten er bonuspunten worden verdiend'.

Onenigheid zullen ze niet krijgen over de tuin, 'maar het zou gemakkelijk zijn als Hans wat enthousiaster was'. Hans van zijn kant verzekert dat hij helemaal geen hekel aan planten heeft, dat hij er zelfs van kan genieten, maar gewoon leukere dingen weet om zijn energie aan te besteden.

Carla kan zich daar niets bij voorstellen. Tijdens een ernstige ziekte nam ze zich voor zodra ze genezen was naar de groenschool te gaan. 'Op de Willem Arntzhoeve willen ze voor patiënten tuintherapie invoeren. Dat begrijp ik goed. Als mensen zich ongelukkig voelen - ik heb het gelukkig zelden - dan helpt niets zo goed als in de aarde woelen.'

De verhouding tussen tuin en tuinier is volgens Carla Dorscheidt een kwestie van gevoel. 'Ik begrijp niet dat mensen met handschoenen aan in de grond kunnen werken. Passie, frustratie, verrukking als iets toch aanslaat - dat gaat allemaal door je heen.'

De regen is gestopt. De schapen zetten het op een draven. Carla Dorscheidt laat de bostuin zien, ze wijst de parkeerplaatsen aan voor planten die op een definitieve vestigingsplek wachten, ze gaat voor naar de bladerpoorten aan weerszijden van haar hof. Een eindje verderop stroomt de Aa door het zacht glooiende landschap. 'Er zijn weleens momenten in het voorjaar dat ik denk: nu mogen ze allemaal komen kijken.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden