ANALYSE

Niet tactisch steekspel beslist, maar cijfermatige krachtproef

Froome wint de Tour dankzij de tijdritten, niet de bergen, concludeert Bart Jungmann

Christopher Froome.Beeld afp

De Ronde van Frankrijk 2016 werd donderdagmiddag gewonnen door twee benen die er nog een laatste krachtsinspanning uit persten, een lichaam dat zich tot in alle vezels samenspande voor de afsluitende jump en een rechtervuist die een gat in de lucht sloeg.

De individuele tijdrit bleek dan toch de beslissende factor in een Tour die vooral de klimmers leek te gerieven. Zij werden bergop ontmoedigd door het machtige collectief van Sky. Elders zette Christopher Froome in hoogsteigen persoon de wedstrijd naar zijn hand.

Dat deed hij tot ieders verrassing in de afdaling van de Peyresourde, de dag ook waarop de gele trui voor het eerst de zijne was. Nog onverwachter was de coup met Peter Sagan in stormachtig weer in zuidelijk Frankrijk. Uiteindelijk was dat sprokkelwerk in vergelijking met Froome's machtsgreep in de twee tijdritten. De eerste keer in de Ardèche moest hij specialist Tom Dumoulin nog voor zich dulden. Bauke Mollema kon enige hoop putten uit zijn zesde plaats op slechts 50 seconden van Froome. Maar donderdag werd, voor zover nog nodig, de knock-out uitgedeeld.

Dood in de pot

Meestal zijn tijdritten de dood in de pot. Alles wat de sport interessant maakt, gaat verloren in zo'n cijfermatige krachtproef die meer met schaatsen te maken heeft dan met wielrennen. De aardigheid van wielrennen zit juist in het tactisch steekspel tussen individuen die ieder rekenen op een achterban van knechten.

Tussen Sallanches en Megève, een afstand van slechts 17 kilometer, moest donderdag een hoogteverschil van ruim 500 meter worden overbrugd. Maar het was veel meer dan een klimtijdrit. Verschillende talenten moesten worden aangesproken. Dat bleek ook wel uit de keuze van materiaal. De één koos vanwege de steile gedeelten voor een normale fiets. De ander hoopte op zijn tijdritfiets afstand te nemen op het vlakke.

In de personen van Chris Froome en Tom Dumoulin, respectievelijk de nummer één en twee, bleek veelzijdigheid de sleutel tot succes. Uitgesproken tijdritspecialisten als Izagirre en Coppel moesten hun meerdere erkennen in typische klimmers als Aru en De Gendt.

Froome nam in het begin bewust wat gas terug om in het laatste stuk te kunnen toeslaan. Tot op 3 kilometer moest hij Dumoulin voor zich dulden in de tijdmetingen. Maar de aanstaande Tourwinnaar bleek op de streep toch nog 20 seconden sneller.

Bauke Mollema had zijn race op een vergelijkbare manier ingedeeld. Ondanks zijn bescheiden klassering was hij er achteraf gelukkig mee. De flinke achterstand op Adam Yates, nummer drie in het klassement, op het eerste meetpunt was in finishplaats Megève geslonken tot 2 seconden.

Bauke Mollema.Beeld afp

Mollema putte er hoop uit voor het aanstaande slotakkoord in de Alpen. 'Ik had weer power in de benen.' Daarvan was woensdag geen sprake geweest. Net als vorig jaar kwam Mollema deze Tour weer moeizaam op gang na een rustdag en verloor in de eerste Alpenrit kostbare tijd.

Niettemin zal het nog een hele hijs worden het erepodium in Parijs te halen. Bardet, Porte en Aru bewezen in de tijdrit geduchte concurrenten te zijn voor de komende dagen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden