Niet steenkool is het probleem, maar de CO2-uitstoot

De ingezonden lezersbrieven van dinsdag 4 juli.

De Nuon kolencentrale in Amsterdam. Beeld anp

Brief van de dag: maak kolencentrales klimaatneutraal

Met de sluiting van twee oude kolencentrales is het SER-Energieakkoord wat dat betreft voltooid. Maar er staat iets veel belangrijkers in het akkoord: nieuwe kolencentrales moeten CCS (Carbon Capture and Storage) gaan toepassen.

Niet steenkool is het probleem, maar de CO2-uitstoot. Toen in 2013 het Energieakkoord werd afgesloten, had Nederland net 800 miljoen euro geïnvesteerd in de ontwikkeling van CCS, waarbij CO2 wordt afgevangen en in de grond gepompt.

Dat laatste wil echter niemand. En betalen voor CCS willen de centrales niet. Toch hebben VNO-NCW en de groene lobbyclubs dat afgesproken.

Inmiddels hebben technici CCS2 ontwikkeld, daarbij wordt de CO2 gefixeerd tot een vaste stof, met het mineraal olivijn. Er gaat steenkool in een centrale, en er komt ongeveer even veel magnesiumcarbonaat en zand uit. Die stof kan goed verkocht worden als vulstof in beton, in plaats van zeezand. Zo levert CCS2 ook een beetje geld op.

Toch zal stroom uit een centrale met CCS2 iets duurder zijn, maar wel klimaatneutraal. Daarom willen centrales geen CCS2, want duurdere klimaatneutrale stroom kan niet concurreren met vuile stroom.

Daarom moet het nieuwe kabinet de CCS2-techniek verplicht stellen voor alle centrales, niet alleen voor de twee nieuwe, zodat een gelijk speelveld ontstaat. De totale stroomkosten voor huishoudens zullen dan dalen. Dat komt omdat in de stroomprijs ook subsidiekosten zitten. En als de basisprijs van klimaatneutrale stroom hoger wordt, betalen huishoudens veel minder subsidie voor windparken, voor zonneweides, voor mestvergisters bij boeren en de biomassa-bijstook in centrales.

Henk Daalder, Nuenen

Engelstalig onderwijs

Een groep hoogleraren stelt dat het naïef is van buitenlandse studenten Nederlands te verwachten op academisch niveau. Maar dat geldt ook voor studenten uit Hongarije, Libanon, Italië, Rusland of Marokko ten aanzien van het Engels.

Waar een Babylonische spraakverwarring kan ontstaan, kiest de praktijk altijd voor een lingua franca. Daar is op zich niets mis mee.

Alles standaard uitsluitend in het Engels aanbieden, is wellicht een stap te ver. Wie in Nederland wil studeren, weet dat daar Nederlands gedacht, geschreven en gesproken wordt en zal sowieso de taal van het land moeten leren waar men jarenlang gaat wonen en daarna wellicht ook gaat werken. Waarom dan niet meteen ermee geconfronteerd worden?

Bied intensieve talencursussen aan. Van studenten op academisch niveau mag worden verwacht dat zij dat vlot oppikken. Ons bekendste voorbeeld is koningin Máxima.

Johan van Knegsel, Eindhoven

Afscheid Paul Brill

Het is jammer dat Paul Brill het besluit heeft genomen om te stoppen met zijn bijdrage. Het is nog jammerlijker dat de hoofdredacteur zo'n goede bijdrage laat lopen. Ik begrijp dat er altijd wel een nieuw iemand opstaat, maar de bijdragen van Paul waren scherp en informatief.

Ik zou dan ook willen voorstellen dat beide partijen weer aan de tafel gaan zitten voor een heroverweging. Paul kom a.u.b. terug.

Berry de Lange, Kuala Lumpur

Operatie Nieuwe Kilo

Dank voor het interessante artikel van Martijn van Calmthout over het afscheid van de 'Grande K'.

Welk een gemiste kans dat er niet in de zijlijn werd verwezen naar de prachtige roman Dijk van de hand van H.M. van den Brink.

Deze roman gaat over het 'echte leven' van de Grande K: veel nostalgie over de verloren tijd, waar de ambtenaar van de Dienst voor het IJkwezen nog met bus en trein het land door reisde om de weegschalen van kruidenier, slager en aardappelboer te controleren. Allengs werd de kruidenier 'klant' en nog later de supermarkt 'stakeholder'.

Geweldig verteld verhaal, beetje Voskuil met veel 'verloren tijd'. En voor de liefhebbers informatie over de enige echte kilo, liter en meter. Wat wil een mens nog meer.

Peter A. van den Brandhof, Doesburg

Slavernij en Suriname

De manier waarop Kees Uittenhout met zevenmijlslaarzen door de historie dendert verdient enige nuancering. Ten tijde van de afschaffing van de slavernij in 1863 waren al veel plantages in handen van beleggers.

Dat het land in bezit kwam van vrije slaven die niet wisten wat ze ermee moesten, is larie! De bevrijde slaven moesten nog tien jaar onder staatstoezicht op de plantages blijven werken. Na die periode heeft Nederland twee immigratiestromen (Brits-Indië en Java) in gang gezet. Beide rond de dertigduizend personen in omvang. Het waren contractarbeiders die, zeker in het begin, moesten werken onder omstandigheden die vaak niet veel verschilden van die in de slavenperiode.

Wanneer er in Nederland een museum moeten worden opgericht over de kolonie Suriname, dan moet dat de gehele periode bestrijken, niet alleen de slaventijd. Want minstens zo belangrijk is dat Nederland in Suriname drie grote bevolkingsgroepen bij elkaar heeft gebracht - zonder voldoende inspanning om van het land één geheel te maken. Iets waarvan men tot op de dag van vandaag de wrange vruchten plukt.

Jacob van der Burg, Heerenveen

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden