Column

Niet op uiterlijk afgaan is bij Jan Dijkgraaf onmogelijk

Eigenlijk hoorde ik maar één zin in het betoog van Jan Dijkgraaf.

Jan Dijkgraaf wordt gepresenteerd als lijsttrekker voor de nieuwe politieke partij GeenPeil. Beeld ANP

Maandagmiddag keek ik naar Jan Dijkgraaf, de lijsttrekker van GeenPeil. Ik vind dat je nooit op iemands uiterlijk mag afgaan, zeker ik niet, maar bij Jan Dijkgraaf is dat bijna onmogelijk. Je hoort een mens spreken maar je ziet een radeloze cavia in een bak vol water. Vlak boven het water hangt een föhn. Daarom was het lastig om enige concentratie op te brengen voor de inhoud.

Tijdens het spreken nam Dijkgraaf een slokje water uit een glas dat ze op de camping vaak gebruiken om er goedkope rosé in te gieten. De gelijknis was verpletterend: een stokoud knaagdiertje, slobberend bij de drinkplaats. Met een microfoon langs zijn wang.

Ik geef hier toe: ik wachtte op het roofdier dat nu, net als in natuurfilms, uit de bosjes zou stormen om Dijkgraaf in twee halen aan stukken te scheuren. Ik zou daar eventueel, tegen een kleine vergoeding, wel een natuurfilmvoice-over bij willen inspreken. 'Majoeka Dijkgraaf, het jongste zoontje van moeder Raliekie, probeert voor een laatste maal wanhopig zijn brilletje op te zetten, maar het is te laat. De natuur geeft en de natuur neemt. Hij zal langzaam in de aarde verdwijnen en over twee maanden zullen al weer hele mooie paddestoelen groeien op deze plek, want de natuur geeft', et cetera.

Die microfoon langs Dijkgraaf zijn bolle wangetje, dat zou ik anders hebben gedaan. Een microfoon langs je wang, die gebruik je als je tijdens het congres Ondernemen Zonder Problemen aan een volle zaal uitlegt dat je overal bent weggetrapt, dat je vuilniszakken van BN'ers hebt leeggehaald en dat je nu het liefst aan het werk wilt in een tuincentrum. Een microfoon in de hand zou Jan Dijkgraaf een steviger uiterlijk hebben gegeven. Met de headset op ontstond een bekend probleem: hij wist niet wat hij met zijn handen moest doen. Nu leek het - onbedoeld waarschijnlijk - alsof Jan zevende werd tijdens het WK Mime. Dat leidde erg af.

Ik heb eigenlijk maar één zin gehoord tijdens Dijkgraaf zijn betoog. Deze zin: 'Rutte is de aanrander die het nee van de vrouw wel verstond, maar het niet accepteerde omdat ze eigenlijk ja bedoelde.' Meteen zag ik ze zitten, de mannen van GeenPeil. Allemaal met een blocnote en een pen. Laptops scheppen elitaire afstand. Volk schrijft nog. De opdracht: schrijf voor de speech van Dijkgraaf een zo catchy mogelijke zin over Mark Rutte.

Daarna zijn al die zinnen voorgelezen aan tafel. 'Rutte is de uitgenaaide mannenhoer met voetschimmel, die wel zalf tussen zijn tenen smeert, maar daarna naakt, in het pierebad, tussen kinderen gaat zwemmen.' Niet sterk genoeg. Te zomers. Volgende. 'Rutte is de bedorven soep die door een als imam verklede Zwarte Piet in vluchtelingenkampen wordt geserveerd in Joodse soepkommetjes.'

Daarna zal er iemand hebben gezegd: 'Oké, we komen in de buurt, maar het moet nog iets harder. Iets met verkrachten, want zo voelt het volk zich, verkracht. Gebruikt, uitgelachen en vernederd, als de eerste de beste uitgewoonde Poolse hoer zonder uitkering. Zó voelt het volk zich! Mark Rutte is de achteloos in een hoek geworpen natte, naar bleekwater ruikende tissue, gevonden naast de gebruikte vrouw die Oekraïne heet.'

Liep nog niet helemaal lekker die zin. Uiteindelijk is gekozen voor Mark als verkrachter en het volk als de nee schreeuwende vrouw. En dat volk, dat bent u, zegt GeenPeil.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden