Niet meer relevant

Twintig jaar geleden werd ik door een vriend benaderd. Of ik tijdens mijn vakantie twee mensen wilde huisvesten in mijn appartement. Wie dat waren, vroeg ik, uit belangstelling. Amanda Sharp en Matthew Slotover, zei hij, de twee oprichters van Frieze, het Britse kunsttijdschrift dat kort daarvoor door hen was gelanceerd. Geen punt natuurlijk. Als beginnend kunstcriticus vond ik het wel chic.


Ik ging op vakantie en zij bleven een week. Later hoorde ik dat ze het appartement eigenhandig hadden verbouwd. Door alle kamers lag vuile was. Het bed was een woestenij. De keuken één grote, gebruikte braadslee. Kan gebeuren. Ik heb er overigens niets van gemerkt. Een dag voor mijn terugkomst heeft die vriend alles opgeruimd. Het zag er uiteindelijk allemaal spic en span uit. En van Frieze kreeg ik tien jaar lang gratis exemplaren. Wat wil je meer?


Afgelopen week had ik Amanda Sharp aan de telefoon. Aanleiding was de nieuwe loot aan het Frieze-concern. Sharp en Slotover bezaten al dat tijdschrift en sinds 2003 ook twee beurzen voor hedendaagse kunst. Maar dit jaar zou daar Frieze Masters aan worden toegevoegd, een nieuwe beurs voor oude kunst. Reden om haar daarover te spreken.


Ze liep met haar mobiel over de beursvloer, hoorde ik aan de geluiden op de achtergrond. Maar ondanks de drukte nam ze de tijd. Uitgebreid vertelde ze over het succes van Frieze, over Londen als nieuwe kunstmetropool, dat oude kunst een steeds jonger publiek trekt. Het was een goed en helder gesprek, ondanks het gekraak op de lijn.


Niet gespeend van enig geslijm, vertelde ik haar aan het einde dat ze ooit in mijn flat had gebivakkeerd. Of ze zich dat nog kon herinneren?


Mwah, niet echt, erkende ze eerlijk. 'Begin jaren negentig? Kan kloppen, toen was ik inderdaad in Amsterdam. Sindsdien ben ik er nooit meer geweest.'


Daar schrok ik wel even van. Al in geen twintig jaar meer in Amsterdam geweest. Wat krijgen we nou?


Even hoop je nog dat het aan de arrogantie van die verdomde Britten ligt. Londen als de navel van de eigentijdse en oude kunst, de kunsthandel, de kunstkritiek, de museumwereld. Mooi, maar dat wil toch niet zeggen dat er buiten het Verenigd Koninkrijk niets meer gaande was?


Onlangs hoorde ik dat Adrian Searle, stercriticus van The Guardian, afgelopen zomer nauwelijks de ruimte kreeg om in zijn krant te berichten over de Documenta in Kassel. De Documenta in Kassel! De grootste, meest toonaangevende kunsttentoonstelling ter wereld. Volgens zijn baas zaten de Britse lezers niet te springen om iets te lezen over een tentoonstelling op het continent.


Zie je wel, dacht ik direct, arrogantie. Wie denken die Britten wel niet dat ze zijn? Hoe kan de beste Britse cultuurkrant zoiets menen? Hoe kan iemand als Sharp, op dit moment een van de invloedrijkste personen uit de mondiale kunst, het in haar hoofd halen al twintig jaar geen voet meer in Amsterdam te zetten. Twintig jaar!


Even hoopte ik dus dat het aan die Britse hoogmoed ligt - tegen beter weten in. Want bevestigt Sharp niet wat we al lang wisten? In Amsterdam heeft de tijd twintig jaar stilgestaan.


Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden