Niet lullen maar poetsen

We gaan een experiment doen. Een twintigtal vrouwen begeleiden die een nieuw leven willen beginnen en het begin is er.

Voordat ik verder ga, wil ik u laten weten dat de zieke neef uit de vorige column kort na het verschijnen ervan, gekoesterd in de schoot van zijn familie, is heengegaan. Ik ben trots op hem omdat hij ondanks zijn grote wil om te leven en zijn tot aan het einde voortdurende helderheid, zich heeft durven overgeven aan het onvermijdelijke.

De dood blijkt in mijn geval mijn appetijt naar het leven te doen toenemen, het onzinnige van het zinnige te scheiden en dadendrang in me wakker te maken. Niet lullen maar poetsen, is het enige wat je kunt doen in sociaal-economisch onzekere tijden.

Experiment
Daarom heb ik besloten een bescheiden experiment uit te voeren dat ik met u wil delen. Het zal een jaar duren. De mogelijkheid is me deels in de schoot geworpen. Een thuiszorgbedrijf in Arnhem, zeer succesvol en opgericht door een Turkse vrouw, belde met een vraag. In samenwerking met het plaatselijke roc hadden ze een traject van een jaar waarin ze 25 vrouwen opleidden om in de zorg te gaan werken. Of ik de vrouwen misschien een leuke workshop wilde geven, een of twee keer, over communicatie of assertiviteit.

Ik wist niet of ik dat zou kunnen, maar mijn megalomane kant werd in elk geval direct wakker. Wat als ik de vrouwen niet een of twee ochtenden zou lesgeven, maar het hele jaar door? Wat zou het effect zijn als je mensen die in een traject zitten waarmee ze een nieuw leven beginnen, heel intensief zou begeleiden? Geen slachtofferhulp. Geen voorgekauwd theoretisch gedoe, maar iemand die je helpt om je oog op de bal te houden, zoals de Engelsen het zeggen.

Gezeur
Gelukkig waren de betrokken instanties ook enthousiast en kon ik direct beginnen. Nu ben ik geen coach. Geen leraar. Geen therapeut. Het enige waar ik me op kon laten voorstaan is dat ik heel goed, uit ervaring, weet hoe het niet moet. Geen psychologie. Gezeur direct tackelen, of desnoods bij de therapeut uithuilen en verder: doen!

Gewend als ik was aan moeilijk te motiveren en door allerlei projecten overvoerde vrouwen in Amsterdam, zijn de vrouwen in ‘mijn’ klas een verademing. Gemotiveerd, open en dankbaar voor alle kansen. Er zitten vrouwen uit Turkije bij, maar ook vrouwen uit de Dominicaanse republiek, Iran, Afghanistan, en een paar Nederlandse vrouwen. Vrouwen die in een reïntegratieproject zitten en over een jaar volwaardig zullen meedraaien met werkend Nederland.

Spelopdracht
De eerste les had ik geen idee wat ik moest doen en belde ik een beetje paniekerig een vriendin op die me een spelopdracht gaf. Iedereen moest een voor een voor de klas staan. Armen langs het lijf. Ik vroeg de klas een voor een iets positiefs te zeggen over degene die voor ze stond. De vrouw die stond, mocht enkel ontvangen. De vrouwen waren gul, eerlijk en warm. En best goed in het ontvangen van complimenten.

De opdracht voor de volgende les: schrijf je hartenwens op. Iets wat je graag wilt veranderen, wat je de afgelopen jaren hebt geprobeerd te veranderen en wat je nog steeds niet is gelukt om te veranderen. Tot mijn opluchting hadden alle vrouwen in les twee hun wens opgeschreven. Die varieerden van ik wil afvallen tot ik wil studeren, tot ik wil weer vroedvrouw worden. Ik vertelde ook mijn wens.

De derde les begon ik geprikkeld. Net terug uit Turkije en verdrietig over de neef. Ik wist dat ik me niet kon inhouden en besloot het te vertellen. Er kwamen tranen. Twee vrouwen hadden jonge dierbaren verloren aan kanker.

Schriften

Ik deelde schriften uit en vroeg iedereen tien dingen op te schrijven waar je dankbaar voor bent. Het lukte bijna iedereen om zeker acht dingen te noemen. Een voor een voorgelezen, mijzelf niet over geslagen. De sfeer veranderde. Iedereen voelde de positieve kracht van dankbaarheid. Ik vroeg iedereen vijf stappen op te schrijven die ze volgens hen zelf moeten doen om hun droom te verwezenlijken.

Vorige les had ik één leerling die bleef plakken. Nu drie. Een jong Nederlands meisje wil een boek schrijven. Ik besluit niet te wachten. Het bleek om haar levensverhaal te gaan. Ze heeft geen idee waar te beginnen. Ik geef haar voor de komende week als opdracht tien belangrijke gebeurtenissen uit haar leven beknopt te beschrijven. Korte anekdotes zodat we een lijn kunnen uitzetten voor haar verhaal.

Ik vraag drie vrouwen die graag willen afvallen voor komende week een extra T-shirt mee te nemen omdat ze zullen zweten. Na de les koop ik alvast bij de sporthandel vijf springtouwen. Voor wie het niet wist, touwspringen is de beste manier om calorieën te verbranden en conditie op te bouwen.


Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden