Niet kansarm, toch in bijstand

Tweederde in de bijstand in de grote stad is kansarm, zo kopte de Volkskrant onlangs op de voorpagina. Van de bijna 150 duizend bijstandsgerechtigden in de grootste negen steden heeft tweederde weinig kans op betaald werk, in Utrecht zelfs 80 procent....

J. Streefkerk en Utrecht

Nu heb ik een paar trekken van dat profiel: ik heb die te hoge leeftijd en ervaar daar dagelijks de gebreken van. Ik heb ook een uitkering, geen bijstand, maar WW. Als mijn WW-uitkering over twee jaar verloopt, verval ik echter weer in de bijstand, maar daarmee heb je de trekken van dat profiel voor mij wel gehad, ik heb geen last van psychische of fysieke problemen, anders dan de last van de gebreken van de oudere dag. Ik beschik wel over allerlei vaardigheden. Ik heb een een leuk hbo-diploma in de versleten pocket. En met in het geheel zo’n 34 jaar aan arbeidsparticipatie zit ik ook wel goed. Ik ben in theorie nooit kansarm geweest.

In de praktijk ben ik dat wel. Ik vrees dat dat heeft te maken met emancipatie. Destijds restte mij namelijk als gescheiden, alleenstaande moeder die de ongedeelde zorg had voor twee kinderen niets anders dan een parttime baan. Daarmee begon mijn carrière als werkende arme.

Destijds bestond er geen betaalbare en bereikbare kinderopvang. Zonder hulp van familieleden, vrienden of instanties en met als vervoermiddel alleen een gebrekkige fiets, was ik op mijn 57ste vervroegd versleten en ben ik in de WW beland. Ik werd er hartstikke ziek van.

En nu geniet ik dus van 70 procent van mijn inkomsten uit mijn voormalige parttimebaan, solliciteer ik verplicht voor niets en wacht ik weer op de bijstand. Dit systeem heeft te maken met opvattingen over emancipatie.

Ik lees nooit over het fenomeen werkende moeder vanuit het perspectief van de bijstandsmoeder, ik lees er alleen over vanuit het perspectief van de moeder met partner en auto. Een moeder als ik bestaat in feite niet, hoewel ze met haar ongedeelde zorgplicht toch al meer verantwoordelijkheid voor haar kinderen moet dragen dan de gefaciliteerde moeder. Wat ik me afvraag is of ik nu tot die genoemde tweederde kanslozen behoor, of tot die overgebleven eenderde.

Een goed, degelijk onderzoek naar wie nu eigenlijk kansloos is en waarom, zou zelfs politici nog inzicht kunnen verschaffen.

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden