Niet eenvoudig, iemand met je blote handen aan stukjes scheuren

Witteman heeft iets gelezen

 

Mijn 13-jarige zoon moet van school af en toe een boek lezen. Telkens weer schuif ik hem dan vergeefs Kruistocht in spijkerbroek onder ogen, het exemplaar dat ik in 1975 ontvreemdde uit de Openbare Bibliotheek Bloemendaal, niet uit puberale kleptomanie, maar omdat ik zeker wist dat niemand op de hele wereld (of althans, in de hele Openbare Bibliotheek Bloemendaal) zo veel van dat boek hield als ik.

'... en dit', zei dr. Simiak, 'is dan de materie-transmitter.' Wat daar in die eerste zin niet allemaal besloten lag, als je het boek eenmaal kende! Je zou zelfs nu, veertig jaar na dato, dat hele internet willen afstaan in ruil voor één zo'n materie-transmitter, de deus ex machina die de halve Middeleeuwen voor je afdraait door de ogen van Dolf Wega, scholier uit Amstelveen, met zijn goeiige vetkrijtjes, zijn zakmes en zijn 'gevoerde windjack'.

Die Dolf toch, uit 1973. Hij wou alleen even een riddertoernooi zien in 1212 en dan lekker weer naar huis, maar zo gaan die dingen niet. In plaats daarvan komt hij in een kinderkruistocht terecht, een soort IS avant la lettre voor de rijpere christelijke jeugd, maar dan hongerig, ziek en slecht georganiseerd.

Nou, daar kan Dolf wel wat aan doen, want hij bezit een polshorloge en natuurlijk leiderschap. Bovendien heeft hij allerlei nuttige 20ste-eeuwse kennis paraat, namelijk hoe je buskruit maakt, dat fruit gezond is en roodvonk ('de scharlaken dood') besmettelijk. Zo knapt de kinderschare al gauw op, en met een flinke scheut Kraft durch Freude helpt Dolf de hele bende zingend langs allerlei akelige bergkammen en vijandige stadsmuren. Kinderen zijn dol op een beetje vrolijk fascisme, dat is van alle tijden.

So far so good, maar wat voeren die twee monniken, Dom Johannes en Dom Anselmus, in hun schild? Niet veel goeds, zoveel is zeker. Ze beschuldigen Dolf van ketterij en hekserij, wat hem op menig heikel momentje komt te staan. Maar hij is handig en slim (en sterk en lang en knap en blond en gebruind) dus hij redt zichzelf en een heleboel onnozele kindertjes voortdurend van diverse wisse doden. Behalve kleine koning Carolus dan, ach, arme Carolus, met zijn hermelijnen mantel...

Dom Johannes blijkt uiteindelijk een zwakke meeloper die tot inkeer komt, maar die enge Anselmus houdt zijn smerige plannetje vol: hij wil de (inmiddels óók sterke, slimme, gebruinde, et cetera) kinderen verkopen als slaven. De schoft. Maar hij krijgt zijn trekken thuis en sterft een ellendige dood. Door een menigte aan stukjes gescheurd, net als Jean-Baptiste Grenouille in Süsskinds Das Parfum! Dat lijkt me trouwens niet eenvoudig, iemand met je blote handen aan stukjes scheuren. Dat lukt met een forse karbonade niet eens.

Ten slotte wil Dolf, nog steeds in diezelfde spijkerbroek (dat was toch een héél andere kwaliteit dan tegenwoordig, in de jaren zeventig!) wel weer eens naar zijn moeder. En hee, wat ligt daar voor een raar aluminium doosje op straat? Komt dat soms uit de toekomst? Jawel, jawel... *poef!*

'Het mes viel uit zijn krachteloze hand en bleef trillend in de vloer steken. Rudolf van Amstelveen was teruggekeerd in zijn eigen eeuw.'

Nee, zulke boeken maken ze niet meer.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.