Column

Niet door papa gebracht, maar met de eigen Hyundai

Meer dan voor de hitparade uit mijn jeugd ging ik terug naar Doe Maar voor de meisjes.

Doe Maar trad op in de Ziggo Dome.Beeld anp

Anticyclisch denken, gebiedt het Handboek voor de kijkende columnist. Terwijl bij mij om de hoek Bruce Springsteen zich stond op te maken om het Malieveld te bespelen, sloeg ik linksaf richting Ziggo Dome voor een optreden van Doe Maar. Een zoveelste afscheid, of een reünie - daar wil ik vanaf zijn. Malieveld of Ziggo Dome, beide waren een retourtje naar station Weemoed.

Ooit was Doe Maar een bandje om je voor te generen, maar het oeuvre van Henny Vrienten c.s. hoort allang tot de canon van de Nederpop - en terecht.

Doe Maar is nu een geoliede machine die moeiteloos tweeënhalf uur draait op louter speelplezier. Vrienten, witte gympen onder zwart pak, de koele danser op de bas. Jansz de glinsterende pretpianist. Jan Hendriks de relaxte maar niet luie slaggitarist; René van Collem de onopvallende, stuwende drummer. Alle hits kwamen langs, inclusief de uitbundige tuinkabouter Joost Belinfante met 'zijn' Nederwiet. Mooi.

Maar meer dan voor de hitparade van mijn jeugd ging ik voor de meisjes. Je loopt je lul achterna? Nee, louter kijklust.

De meisjes van toen:

Sylvia, Jeanette, Natalie en Fien, Elsje, Treesje, Truus, Babbette, Betsie en Sabine/Greet, Magreet, Magriet, Marie, Marij en Angelien/ Mies, Marjan, Marjo, Marlyn en kleine Tine.

Ze zijn ouder geworden. 46, om precies te zijn. En ze delen leed: ze waren meisjes van 13, in 1984 hysterisch gillend bij de voorgoed uitstervende klanken van hún idolen. Eerst de gekte gestuwd tot piekhoogte, toen ruw de fundamenten onder de wankele puberziel uit getrokken - logisch dat zovelen onderuitgingen.

Nu stonden ze met beide voeten op de grond. Niet door papa gebracht, maar met de eigen Hyundai. Met het klimmen der jaren is hun heupmaat een gezellig eindje mee opgelopen. De fluorescerende groen-roze buttons zijn vervangen door tattoos.

Ik sprak Marjolijn. Rechts vooraan. Discipelen weten genoeg: de 'Henny-kant'. De 'Ernst-kant' is links; ter hoogte van gitarist Jan Hendriks loopt de grens tussen die twee staten. Ernst voor de romantiek, de speelse en ritmische Henny voor het vuige werk.

Vroeger was Marjolijn van het Ernst-kamp. In vijf minuten hoorde ik haar verhaal. Gepest als kind, leerde Ernst Jansz haar liefde kennen, lust zelfs. 'Ernst heeft de vrouw in mij wakker gekust', zegt ze beeldsprakig. Niemand anders deed het.

Nu stond - verdomd - haar eigen Ernst naast haar, licht kalend, minzaam meedeinend. Zelfbewust heeft ze zich van die andere Ernst afgekeerd. 'Niet zo lekker opgedroogd', vindt ze. Was Ernst compensatie voor niet-leven, nu staat Henny voor leven.

Marjolijn is een ander geworden: zichzelf. Wel een beetje raar, 32 jaar (Oela-la-la laa-la): in die tijd is ze exact 20 meter opgeschoven, naar de bewonderenswaardig goed geconserveerde Henny. Een breuk met de donkere dagen van toen, een dikke middelvinger naar haar belagers.

Dat alles lag vervat in die 20 meter. Een afstandje van niets, maar een grote stap voorwaarts.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden