Niet afgetakeld willen zijn

In zijn artikel over het Belgisch euthanasiedebat na de dood van Hugo Claus geeft uw correspondent onjuiste informatie over de regelgeving in Nederland (Buitenland, 26 maart)....

Hij schrijft ‘De 78-jarige Claus koos voor euthanasie omdat hij door de ziekte van Alzheimer steeds verder aftakelde. In Nederland zou die keuze onmogelijk zijn, omdat hij niet terminaal ziek was’. Dat laatste is niet waar. In onze Euthanasiewet van 2001 staat nergens dat de patiënt terminaal ziek moet zijn. Het enige criterium is ‘dat de arts de overtuiging heeft gekregen dat er sprake is van uitzichtloos en ondraaglijk lijden van de patiënt’. Het woord patiënt geeft aan dat er wel sprake moet zijn van een ziekte. Het bijzondere van de ziekte van Alzheimer is dat men in het beginstadium weliswaar nog niet volledig is afgetakeld en ontluisterd, maar dat men al wel ondraaglijk kan lijden aan het vooruitzicht dat die aftakeling zich gaat voltrekken.

In het parlementaire debat over het Nederlands wetvoorstel is dit ‘lijden aan het vooruitzicht’ uitdrukkelijk aan de orde geweest. Kabinet en Kamer hebben toen vastgesteld dat ook deze vorm van lijden een grond kan zijn voor hulp bij zelfdoding of euthanasie. Er is ook jurisprudentie over. Reeds voor het in werking treden van de wet heeft het OM in drie gevallen afgezien van vervolging van de arts die een patiënt in het beginstadium van de ziekte van Alzheimer hulp bij zelfdoding had verleend en ook daarna is in enkele gevallen door de toetsingscommissie geconcludeerd dat de arts binnen de grenzen van de wet had gehandeld.

Dus ook in Nederland wordt erkend dat iemand ondraaglijk en uitzichtloos kan lijden aan het zekere vooruitzicht volledig te zullen dementeren. De arts kan in zo’n geval straffeloos hulp bij zelfdoding verlenen of euthanasie toepassen. Er moet wel een psychiater zijn geconsulteerd en er moet aan de gebruikelijke zorgvuldigheidscriteria zijn voldaan.

Els Borst-Eilers, Bilthove, oud-minister van VWS

uthanasiedebat
In België is na de euthanasie van Hugo Claus een discussie op gang gekomen (Buitenland, 26 maart). In Nederland krijgt de palliatieve zorg alle aandacht. Prima natuurlijk, maar niet als het de discussie over euthanasie vervangt. En daar lijkt het op.

uthanasiedebat
Flip Willemsen, Amsterdam

Gelovig en vrijzinnig
In uw artikel over het euthanasiedebat in België, naar aanleiding van de dood van schrijver Hugo Claus, lijkt het erop alsof de discussie over dit ethisch thema hoofdzakelijk plaatsheeft tussen gelovigen en vrijzinnigen.

Gelovig en vrijzinnig
Het gaat echter vooral over de vraag of het opzettelijk beëindigen van menselijk leven op eigen verzoek kan en onder welke voorwaarden. De huidige Belgische euthanasiewetgeving is al zeer ruim, vaag en kan in vele situaties worden toegepast als je maar de juiste artsen vindt. Welk signaal geven we aan diegenen die niet kiezen voor een dergelijke oplossing? Is het bovendien noodzakelijk dat geneesheren deze niet- medische ingreep blijven uitvoeren? Zou een ‘klaar met het leven pil’ geen oplossing kunnen bieden? In het Nederlandse parlement werd onlangs gesproken over een onderzoek waarin deze mogelijkheid verder zou worden bestudeerd. Dit zijn de vragen waarover onze samenleving, en niet alleen het parlement, zich duidelijk moet uitspreken.

Gelovig en vrijzinnig
Patrick Garré, Merelbeke (België)

Bevoogdend
Op de dag dat in de Kamer werd gedebatteerd over euthanasie en hulp aan mensen die levensmoe zijn, stierf Hugo Claus. Op een door hemzelf gekozen moment, met grote waardigheid. In Nederland zou deze manier van sterven niet mogelijk zijn als het aan een brede waaier van partijen (van SGP tot SP) ligt. Agnes Kant stelde: ‘Ouderen die lijden aan het leven, moet je helpen met leven’. Dit klinkt sympathiek, maar pas het toe op de situatie rond Hugo Claus en je ziet hoe bevoogdend en vernederend het kan zijn.

Bevoogdend
Waarom zouden we anderen onthouden wat we Hugo Claus wel gunnen?

Bevoogdend
J. P. de Jonge, Lewedorp

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden