Achtergrond Zwarte Zee

Niemand zit voor z’n lol op de veerboot tussen Georgië en Oekraïne

Tijdens de tweedaagse boottocht van Georgië naar Oekraïne blijft het dek leeg. Medereizigers trekken zich terug in hun hutten of drinken in de bar. Beeld Tom Vennink

Mijn drie reisgenoten en ik hadden van tevoren niet stilgestaan bij de route van de veerboot tussen Georgië en Oekraïne, een tweedaagse boottocht over de Zwarte Zee.

Op de eerste dag zie je Abchazië liggen. Abchazië is een van de twee Georgische regio’s die zich met steun uit Rusland losgevochten hebben van Georgië. Op dag twee doemt de Krim op, het Oekraïense schiereiland dat door Rusland is ingenomen.

De boot bleek te vertrekken én te arriveren in de lievelingssteden van een van Poetins grootste vijanden, ­Michaïl Saakasjvili. De voormalige president van Georgië toverde de ­louche havenstad Batoemi om in een hip casinoresort aan de Zwarte Zee. En aan de andere kant van het water haalde Saakasjvili de bezem door de corrupte havenstad Odessa, na een overstap naar de Oekraïense politiek.

Verder was de veerboot Litouws. ­Litouwen heeft in 2015 de dienstplicht ingevoerd als reactie op Ruslands ­acties in Georgië en Oekraïne.

Vandaar dat Russische passagiers een speciale behandeling krijgen aan boord. Bij binnenkomst moest mijn vriendin, een Russin, als enige ‘borg’ betalen. Ze vroeg naar de reden. De schipper draaide er niet omheen: ‘Je komt uit Rusland.’

Symbolisch genoeg bestond de borg uit 100 Amerikaanse dollars – lokale ­valuta accepteerde de schipper niet.

Na betaling kwamen wij erachter dat we de enigen aan boord waren die de veerboot voor ons plezier genomen hadden. Ons leek het ontspannend: twee dagen op de Zwarte Zee, geen internet, wijn op het dek.

Maar de sfeer op de veerboot bleek grimmig. Nog voor vertrek waren we bij de eetzaal getuige van een vechtpartij. Vrachtwagenchauffeurs hoekten elkaar neer in een gevecht waarin ze de machtsverhoudingen voor de reis leken te verdelen, als gedetineerden in een gevangenis.

Op een leeg dek stonden wij even ­later te kijken naar springende dolfijnen die ons de haven van Batoemi uitleidden. De vrachtwagenchauffeurs hadden zich teruggetrokken in hun hutten of zaten te drinken in de bar.

Op een na. Een chauffeur keek met ons hoe de Dubai-achtige skyline van Batoemi steeds kleiner werd. Hij vertelde dat hij uit Dnipro komt. Ik ken Dnipro. Ik was er in 2016 om gewonde Oekraïense soldaten te interviewen. Die worden van het front in Oost-­Oekraïne per helikopter naar het ­ziekenhuis van Dnipro gebracht. Dat gaat al vier jaar zo, iedere dag weer.

De chauffeur vertelde zijn reden om de veerboot te nemen. Al jaren vervoert hij sterke drank tussen Oekraïne en Kazachstan. Vroeger ging hij altijd een paar honderd kilometer door ­Rusland. Sinds de oorlog in Oost-­Oekraïne mag hij dat niet meer.

Nu moet hij eerst een dag rijden van Dnipro naar Odessa. Daar de veerboot over de Zwarte Zee naar ­Batoemi. Dan dwars door Georgië en Azerbeidzjan, naar Bakoe. Daar de tweede veerboot op, voor een reis over de Kaspische Zee, die hem uiteindelijk naar Kazachstan brengt.

Tot 2014 duurde de rit twee dagen. Sinds 2014 duurt de rit zes dagen.

Dat was op zichzelf het probleem niet, zei hij. ‘Maar het salaris dat ik voor de rit krijg, is hetzelfde gebleven.’ De rest van de boottocht troffen wij hem alleen nog in de bar.

Twee dagen hadden wij het dek voor onszelf. We dronken wijn en ­keken uit op de Krim. In Odessa kreeg mijn Russische vriendin haar Amerikaanse dollars terug van de schipper, omdat ze geen schade aangericht had.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.