Niemand van ónze gezinnen mag blijven

Tineke Waslander doet woensdagochtend de voordeur open met de afstandsbediening in de aanslag. Ze rent ermee naar de tv en klikt Teletekst aan....

Tineke Waslander uit Groningen onderhoudt acht uitgeprocedeerde asielzoekersgezinnen, met hulp van vrienden en medestanders, maar zij is de drijvende kracht . Het initiatief is uitgegroeid tot de actiegroep Van Harte Pardon, waarbij zich nu dagelijks vanuit heel Nederland protestgroepen aansluiten.

Ze heeft drie kinderen, een Turkse pleegzoon en vijf kleinkinderen. Ze werkt 28 uur per week in de kinderopvang. Alle overige tijd besteedt ze aan haar asielzoekers. 'Oma', zei laatst een van haar kleinkinderen, 'wanneer kom je eens naar voetballen? We zien je alleen maar op tv.' Tja, hoe redt ze het allemaal. 'Gisteravond heb ik muziek gedraaid, ik eet een pak koekjes achter elkaar leeg en dan ga ik douchen en naar bed. Zo red ik het.'

Toen Waslander hoorde over de pardonregeling van Verdonk, dat ruim 2300 asielzoekers mogen blijven en 26 duizend weg moeten, dacht ze: 'Dit kán niet. Eerst ben je even blij om die 2300, later denk je: dit is een lachertje. Wat is een schrijnend geval? Het is een grabbelton. Een Chinese familie met drie kinderen uit Eelde mag blijven. Dat gun ik ze, maar er zijn meer Chinezen met kinderen. Waarom mag niemand van onze gezinnen blijven? Die mensen zijn er vreselijk aan toe.'

Het begon allemaal in Lewenborg, de wijk waar Waslander woont. In augustus 2002 stond bij haar een huilende Syrische vrouw op de stoep, die ze via via kende. De vrouw mocht niet in Nederland blijven en had met haar drie kinderen net drie nachten op het station van Zevenaar doorgebracht. De vader van de vrouw was in Syrië vermoord, de christelijk-orthodoxe familie had er geen leven. 'Ze was radeloos. Dan komt het oerinstinct boven. Dan word je zó boos.'

Waslanders grootmoeder en moeder hielpen tijdens de oorlog onderduikers en evacués met eten en bonnen: 'Ik heb dat meegekregen.' Ze wist voor de Syrische vrouw in Lewenborg een flat te kraken en intussen woont de familie in een legale woning waarvan een rijke particulier de huur betaalt. Daarna stuitten Waslander en de Groningers die zich bij haar hadden aangesloten op meer hopeloze gevallen in Lewenborg. Voorzover nodig krijgen deze nu ook verzorging. Aan geld komen ze via giften en de verkoop van tweedehands artikelen op de markt. Kleding en spullen worden gedoneerd.

Vorig jaar veranderde de club in Van Harte Pardon, die met allerlei acties pleit voor een coulanter asielbeleid. Sinds Verdonk haar pardonregeling bekendmaakte, oefent de groep ook druk uit op lokale overheden. Deze worden immers direct met het uitzettingsbeleid geconfronteerd. 'Aan de VVD beginnen we niet eens, maar het CDA moet om', zegt Waslander. Is ze niet gevoelig voor het argument dat haar beschermelingen uitgeprocedeerd zijn en Nederland hadden moeten verlaten? 'Als hun land veilig was geweest, waren ze toch allang weg geweest? Vaak woont er nog familie, het blijft toch je land? Veel mensen kúnnen niet terug.'

Dan gaat voor de zoveelste keer de telefoon. Een Bosnische vluchteling aan de lijn. Ze belooft hem straks terug te bellen. 'Ik hou m'n hart vast', zegt Tineke Waslander als ze neerlegt.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden