Niemand huivert voor deze Manson

Hoog torent hij uit boven de witte muur waarop met bloederige letters Helter Skelter, war en revolution staan geschreven. Met overtrokken stem zingzegt hij een warboel aan megalomane uitspraken....

We zijn thuis bij The Family, de gewelddadige Amerikaanse sekte onder leiding van de verknipte en miskende popmusicus Charlie Manson. Aangespoord door vermeend duivelse teksten van The Beatles zette hij eind jaren zestig jonge vrouwen aan tot een tiental brute moorden, waaronder die op de hoogzwangere actrice Sharon Tate, de vrouw van regisseur Roman Polanski.

Manson zit inmiddels volledig doorgedraaid voor levenslang achter de tralies.

Precies dertig jaar nadat deze sekte slachtoffers maakte, brengt de Haagse choreograaf Thom Stuart Manson tot leven in zijn eerste grote zaalproductie, The Manson Family. Een 'popdansopera' heeft hij willen maken, op delen uit de gelijknamige opera van John Moran.

Zonder live spelende rockband. Wel met hemzelf in de hoofdrol: een pruik van halflange zwarte krullen en een wild geknipt ringbaardje verschaffen hem het uiterlijk van een messias. Zijn assistent choreograaf Rinus Sprong speelt Tex Watson, Mansons rechterhand. Diens gezongen tekst is nauwelijks te volgen, ook al trekt Sprong zijn mond ver open om vervorming onder invloed van drugs te suggereren.

Hoe zeer Stuart op het podium ook een charismatisch overwicht probeert af te dwingen (onder meer met een opkomst door een lichtomrande deuropening), als regisseur en choreograaf tilt hij dit project niet naar een hoger plan. De poging een popdansopera te maken is voelbaar, maar The Manson Family blijft steken in een collage van dans, muziek en mager acteerwerk.

Stuart zoekt het vooral in creep crawlen, een vertraagd en verbeten danssluipen over een uitgelichte diagonaal - een hint naar de nachtelijke strooptochten van de Family-girls. De jonge danseressen, sommigen van de Rotterdamse dansacademie, kronkelen met verve, maar ontsnappen niet aan Stuarts gestileerde vormdrift. Slechts een love & peace-eruptie in gebatikte jurken brengt leven in de brouwerij.

De Canadese danseres Stephanie Guimond vervangt de vroegtijdig afgehaakte Valerie Valentine (de oud-soliste van Het Nationale Ballet verkoos een musicalrol bij Joop van den Ende Theaterproducties) in de rol van Sharon Tate. Op spitzen trippelt ze door haar kleedkamer. Ze kijkt regelmatig verschrikt opzij uit angst voor een op handen zijnde lynchpartij. Eenmaal omgelegd duikt ze nog af en toe op boven de witte muur. En ze laat met zich sollen in een duet met Stuart om te illustreren dat het geweten bij Manson een ondergeschikte rol speelde.

Actrice Saskia Krol (kindvrouwtje, moordenares Susan Atkins) tippelt ook op haar tenen, maar zakt regelmatig door haar hoeven als teken van een onstabiele persoonlijkheid. De enige zang die overeind blijft is die van Jannie Pranger. Zij komt echter nauwelijks tot haar recht.

Angstig of ongerust word je niet van deze Manson Family. Het premièrepubliek nam dan ook zonder aarzeling na afloop de consumptiebon aan, ook al werd die uitgereikt namens Charlie Manson. Niemand had het gevoel dat hij echt onder ons was.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden