Niemand durft nog in huis te slapen

Istanbul is één grote camping. In de bermen langs de grote wegen, in de parken, bij benzinestations hebben families hun kleedjes uitgerold in afwachting van wat de aarde nog meer te brengen heeft....

In een van de meest getroffen wijken van Istanbul, in het Europese gedeelte Avcilar, heeft vader Kamil Kahraman met zijn familie en buren een tentje gebouwd. Hij vertelt zijn verhaal.

Om drie uur 's nachts voelde hij een schok, daarna werd het rustig. Hij lag met zijn vrouw en zijn baby van twintig dagen in bed. Twee minuten later was er weer lawaai, zegt hij. 'Langzaam begonnen we te schuiven. Het gebouw viel opzij. Toen we gevallen waren, lagen we nog steeds op bed, gelukkig maar. Een kast viel op ons. We dachten dat we vastzaten maar konden eruit komen.

'Toen ik naar buiten keek, wist ik dat ik snel mijn familie naar buiten moest brengen. Er was een enorm lawaai. Ik was in paniek. Ik rook stof en gas. De rest van de dag ben ik bezig geweest om mensen onder het puin vandaan te halen. Bij mij in het blok zijn dertig mensen om het leven gekomen en nog steeds zoeken ze naar overlevenden. Met man en macht wordt gewerkt, vijf kranen zoeken voorzichtig tussen het puin.

'We zijn pas getrouwd en nu zijn we dakloos. We hadden lang gezocht naar dit huis. Verzekerd zijn we niet, dat zijn de meeste mensen hier niet.'

Achter hem zitten vrouwen op een kleed. Om de hoek wordt een ander ingestort gebouw op gewonden onderzocht. De aardbeving was schijnbaar als een loterij. Her en der zijn volstrekt willekeurig gebouwen getroffen. Puinhopen tussen rechtopstaande gebouwen. Eén van de ingestorte gebouwen was nieuw. De aannemer woonde er. Hij heeft vier van zijn kinderen verloren. Veel mensen maken zich boos over het feit dat de getroffen gebouwen nieuw zijn; ze zijn extra goedkoop gebouwd door aannemers. Avcilar, de wijk waar naar schatting enkele tientallen gebouwen zijn ingestort, bestaat pas sinds 1987, nu wonen er 600 duizend mensen.

De omstanders bij de gebouwen lijken het gelaten over zich heen te laten komen. 'Hier is bijna elk jaar beweging. Dat zijn we gewend. Het heeft ook niks met die eclips te maken. We zijn hier niet bijgelovig.

'We zijn rustig, alles komt door Allah,' zegt een omstander. 'De rust nu komt ook van Allah. Er is altijd een reden. En wat Hij wil gebeurt.'

'We zijn gewend aan doden', zegt een ander. 'Vanuit het oosten van Turkije kwam hier elke week wel een dode binnen als gevolg van de strijd tussen de PKK en het leger. En iedereen weet dat dit een gebied is waar aardbevingen plaatsvinden. Als we hier desondanks toch bouwen, moeten we de gevolgen accepteren.'

Avcilar is de kleinste gemeente van Istanbul. De meeste huizen hebben weer water; stroom is er nog lang niet overal. In de wijk zijn dinsdagavond laat in totaal 65 doden en 317 gewonden geteld. In het Ziekenhuis van het Leven, zoals het heet, zijn 350 gewonden binnengebracht. De meest voorkomende verwondingen zijn breuken en snijwonden, vooral bij mensen die tijdens de aardbeving uit het raam zijn gesprongen.

In het ziekenhuis Avcilar Hayat Hastanesi komen elke minuut mensen vragen of ze bloed moeten geven. Maar telkens weer moet de kassier hen teleurstellen want alle voorraadflessen en vaten zitten vol. Hen wordt gevraagd naar een ander ziekenhuis te gaan om daar bloed te geven.

Veel vrijwilligers hebben zich gemeld, iedereen draait 24-uursdiensten. De kassier vertelt dat de mensen zo snel mogelijk na hun behandeling het ziekenhuis uit willen uit angst dat het zal instorten als er een nieuwe aardbeving zal plaatsvinden.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden